တွယ်တာမှုကင်းရင် ရန်အောင်မည်။

---

လောကမှာက ဆန့်ကျင်ဘက်သဘော
တရားချင်း တိုက်ခိုက်ကြတာ သဘာ၀ပါ။

မေတ္တာကြီးသူကို ရန်လိုသူက
ပိုတိုက်တယ်။

သနားတတ်သူကို ရက်စက်သူက
ပိုတိုက်တယ်။

ပညာရှိသူကို ပညာမဲ့သူက
ပိုတိုက်တယ်။

အကောင်းဓာတ်ခံသဘောတရားနဲ့
အဆိုးဓာတ်ခံသဘောတရားဆိုတာ
အမြဲဆန့်ကျင်ဘက်ပဲလေ။

သို့သော်လည်း အဆိုးဓာတ်ခံကသာ
တိုက်တတ်တာပါ။ အကောင်းဓာတ်ခံ
တွေက ခံဘက်ကကြီးပါပဲ။

တိုက်ခိုက်တယ် ဆိုတဲ့နေရာမှာ ခံစစ်နဲ့
တိုက်စစ်ဆိုတာတော့ရှိတယ်။

တိုက်စစ်သမားက အစကတည်းက
အလိုဆိုးရှိနေတယ်။ ဣဿာ၊ မစ္ဆရိယ
အားကြီးလို့ဖြစ်တာပါ။

ဒီတရားအားကြီးလေလေ
ဉာဏ်နီ ဉာဏ်နက်
ပိုသုံးလေလေပါပဲ။

အတော်ယုတ်မာတတ်ပါတယ်။ တစ်ဘက်
သားကို ထည့်မတွက်တတ်ပါဘူး။ ထင်မှတ်
မထားလောက်အောင်ကို ယုတ်မာပါတယ်။

ရက်စက်တဲ့ နှလုံးသားပဲရှိပါတယ်။
ယုတ်မာသူက ပိုပြီးပရိယာယ်များ
ပါတယ်။ အသံပိုကျယ်ပါတယ်။

အကောင်းဓာတ်ခံသမားတွေက
ခဏခဏအတိုက်ခံရတော့ ခံစစ်ပဲ
တတ်နိုင်ကြတယ်။

များသောအားဖြင့် ကိုယ့်လိုပဲထင်မိပြီး
ကြိုတင်ပြင်ဆင်မထားတတ်ကြတဲ့
အတွက် အငိုက်မိတတ်ကြပါတယ်။

မကြာခဏ ဘ၀ပျက်ကြရတယ်။

သနားတတ်ခြင်း၊ ငဲ့ညှာတတ်ခြင်း
ကူညီလိုစိတ်များခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်တတ်ခြင်းတွေက ရန်သူအတွက် အခွင့်အရေးတွေပါပဲ။

အဲဒီ အကောင်းသဘောလေးတွေက
ကိုယ့်ရဲ့ပျော့ကွက် ဟာကွက်တွေ ဖြစ်
နေတာလေ။

ဒါကို အဆိုးဓာတ်ခံသမားက
ကောင်းကောင်းအသုံးချတတ်တယ်။

ဒီတော့ အကောင်းဓာတ်ခံသမားမှာ
ဉာဏ်ရှိသူက ပြတ်သားခြင်းကို
လက်နက်အဖြစ် သုံးရပါလိမ့်မယ်။

မတွယ်တာခြင်းကို လက်နက်အဖြစ်
သုံးရပါလိမ့်မယ်။

ယုတ်စွအဆုံး ကိုယ့်သားသမီးကအစ
မတွယ်တာတတ်အောင် ကျင့်ယူထား
ရပါမယ်။

အဲဒီတွယ်တာမှုကို အသုံးချပြီး ကိုယ့်သားသမီးကို ဓားစာခံလုပ်ပြီး အနိုင်ယူတတ်ကြပါတယ်။

မတွယ်တာရင် မကြောက်တော့ဘူး။
မမှုတော့ဘူး။ ရန်သူက ကိုယ့်ကိုအနိုင်
ယူလို့မရတော့ဘူး။

ခက်တယ်ဆိုပေမဲ့ ကျင့်ယူလို့ရပါတယ်။

ဒါကြောင့်လည်း ဘုရားရှင်က
မတွယ်တာဖို့ ခဏခဏသတိပေး
ဟောကြားထားတာပါ။

မတွယ်တာဘူးဆိုတာ ရက်စက်တာ
မဟုတ်ပါဘူး။ ကာကွယ်တာပါ။

မိမိကိုယ်ကိုရော တစ်ပါးသူကိုရော
ကာကွယ်တာပါ။

များများကျင့်သုံးကြည့်ရင်
သဘောပေါက်လာပါလိမ့်မယ်။

စိတ်မခိုင်သူကို လှည့်စားဖျားယောင်း
ရတာ လွယ်ပါတယ်။

အစားမက်ရင် အစားနဲ့သတ်လို့ရတယ်။
ဂုဏ်မက်ရင် ဂုဏ်နဲ့ဖျက်ဆီးလို့ရတယ်။

ငွေမက်ရင် ငွေနဲ့ဖျက်ဆီးလို့ရတယ်။
စိတ်မခိုင်သူဆို ပိုအထိနာတတ်ပါတယ်။

ကိုယ့်ဖာသာနေတာပဲဆိုပြီး အေးအေး
နေလို့မရပါဘူး။ ရန်သူဆိုတာ အိမ်ပေါ်ထိအကြောင်းရှာ ရောက်လာတတ်တာပါ။

သတိကြီးကြီးထားပါ။ ရင့်ကျက်အောင်
အယုံမလွယ်အောင် ကျင့်ယူပါ။ ဆင်ခြင်
ဉာဏ်သုံးတတ်အောင် လေ့ကျင့်ယူပါ။

အမြင် အကြားနဲ့ မယုံပါနဲ့။
ဆင်ခြင်ဉာဏ်သုံးပါ။

မြှောက်ခြင်း၊ ခြောက်ခြင်းတွေကို
လုံး၀မတုန်လှုပ်အောင် ကျင့်ယူပါ။

မြှောက်တယ်၊ ခြောက်တယ်ဆိုတာ
ရန်သူရဲ့ ကိုယ့်ကိုဟန်ချက်ပျက်သွား
အောင် ကြိုးစားတဲ့ ခြေဆင်းတိုက်ကွက်ပါ။

အချုပ်အားဖြင့်တော့ တရားအားထုတ်တာကို လက်လွှတ်လို့မရဘူးဆိုတာပါပဲ။

စိတ်လေ့ကျင့်ခန်းဆိုတာ
တရားအားထုတ်မှရမှာပါ။

မခံနိုင်အောင်ထိုင်တာကို ပြောတာ
မဟုတ်ပါဘူး။

အချိန်တိုင်း တရားသဘောမြင်အောင်
နေတတ်ခြင်းကိုဆိုလိုတာပါ။

များများကျင့်သုံးလေ
လောကသဘာ၀ကို မြင်လေလေ
အန္တရာယ်ကို ကာကွယ်နိုင်လေလေပါပဲ။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ တရားသဘော
အမြဲဆင်ခြင်ရင် မတုန်လှုပ်ခြင်း ဆိုတဲ့
ရလဒ်ရလာလို့ပါပဲ။

ပြတ်သားလာပါလိမ့်မယ်။
ဉာဏ်ကြီးလာပါလိမ့်မယ်။

ဒါပေမဲ့ကြိုပြောမယ်နော်။
ခဏလေးနဲ့တော့ အဲဒီသတ္တိကိုမရပါဘူး။ တရားများများနှလုံးသွင်းဖို့လိုပါမယ်။

အားလုံးကိုပြောချင်တာကတော့
နောက်မကျသေးဘူး။ ကြိုးစားလိုက်ပါ။

မတွယ်တာတဲ့နေ့ မတုန်လှုပ်တော့ဘူး
ဆိုတာပါပဲ။ သေရမယ် ဆိုရင်တောင်
သတ္တိရှိရှိ သေရဲပါလိမ့်မယ်။

တရားအားထုတ်ခြင်းရဲ့ရလဒ်က
ဘာလဲသိချင်ရင် အားထုတ်ကြည့်
လိုက်ပါလို့ မှာပါရစေ။

ရန်ကင်းကြပါစေ။

အရှင်သုစိတ္တ (မော်ကျွန်း) ဆရာတော်။

Via – Parallel

𝓓𝓱𝓪𝓶𝓶𝓪𝓮𝓲𝓪𝔂𝓪𝓽𝓱𝓪𝓻

နှသားထဲမှာ ကရုဏာဆိုတဲ့ ဓမ္မစေတီတည်ပါ
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

★ သူများအတွက် များများတွေးပေးပါ။ ထမင်းစားခါနီးဆိုရင် တခြားသူတွေ စားပြီးပြီလား၊ နေရာထိုင်ခင်း ထိုင်တော့မယ်ဆိုရင် တခြားလူတွေ ထိုင်ဖို့ နေရာ ရှိပြီလား။ အဲဒီလိုတွေးရင် အလိုလို #ကရုဏာတရားဖြစ်နေတယ်။ အလိုလို ကုသိုလ်ဖြစ်နေတယ်။

★ ရဲဘော် (၁၀)ယောက်ရှိတယ်၊ အယောက်တိုင်း အယောက်တိုင်းက သူ့အတွက် ချက်ချင်းမတွေးဘဲနဲ့ တခြားသူတွေအတွက် တခြားကျန်တဲ့ (၉)ယောက်အတွက် သူတွေးတယ်ဆိုရင် ကုသိုလ်ဖြစ်တယ်။ သူတို့ အဆင်ပြေရဲ့လား။ ထမင်းစားနီးဆို သူတို့ စားပြီးပြီလား အဆင်ပြေရဲ့လား အဲဒါလေးတွေတွေးတယ်။

💕 အလိုလိုနေရင်း ကုသိုလ်ဖြစ်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့တုန်းဆို ကျန်တဲ့ (၉)ယောက်ကို သူရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ရင်သွေးလို ထားတဲ့ မိခင်မေတ္တာနဲ့ သူကြည့်နေတာကိုး။

★ အဲတော့ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် (၉)ယောက်တင်မကဘဲနဲ့ ပြည်သူတစ်ရပ်လုံး သူတို့ရဲ့ စား၀တ်နေရေး သူတိုရဲ့ပညာရေး သူတို့ရဲ့ကျန်းမာရေး အဲဒါကို ကိုယ်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ သူတို့ရဲ့ welfare wellbeing အဲဒါတွေ စဉ်းစားပြီးတော့ နေတယ်ဆိုရင် အဲဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အမြဲတမ်းပဲ ကရုဏာဖြစ်တယ်တဲ့။

★ တပ်မတော်ထဲ၀င်တာ ကရုဏာအခြေခံတဲ့ Motivation နဲ့ ၀င်တာမို့ သူများအတွက်ဆိုပြီး လုပ်သမျှ လေ့လာသမျှ တွေးသမျှ အကုန်လုံး သူများအတွက်ကြည့်ပဲ။ တိုင်းပြည်အတွက် ဆိုတာလည်း အများအတွက်၊ ပြည်သူအတွက်ဆိုတာလည်း အများအတွက်။ ဒါကြောင့် တပ်မတော် တာ၀န်ထမ်းဆောင်ရင်း ကုသိုလ်လည်း ၂၄-နာရီ ရအောင်ဆိုရင် အချင်းချင်း တပ်ထဲမှာ အခြားပုဂ္ဂိုလ်အတွက် များများတွေးပါ။

★ အရာရှိအရာခံရော မိသားစုရော အဲဒါများများတွေးရင် #ကရုဏာစိတ်ဖြစ်တယ်။ သူများအဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ၀မ်းသာတယ်။ အဲဒါကျ #မုဒိတာစိတ်ဖြစ်တယ်။ ဒီကုသိုလ်တွေက သောဘန စေတသိက် လို့ခေါ်တယ် Beautiful Mind လို့ခေါ်တယ် သောဘနစေတသိက်တဲ့။

😇 ကိုယ်က အလုပ်အကျွေးပြုတယ် ပြည်သူ့ကို ပြည်သူ့အကြောင်း များများတွေ သူတို့အကြောင်းများများတွေးနေလေ ကုသိုလ်ပိုဖြစ်လေပဲ။

★ ဒါကြောင့် ဒို့က တပ်မတော်မှာ နေရလို့ ဒုလ္လဘ၀တ်ဖို့အတွက် အချိန်သိပ်မရဘူး တရားစခန်း၀င်ဖို့ အချိန်မရလို့ အဲဒီလို ပြောတာတွေ ဘုန်းဘုန်းက ကြားတဲ့အခါကျတော့ ဒီတစ်ခုကိုတော့ စဉ်းစားပေးရမယ်ဆိုပြီး အကြံဖြစ်တယ်။ အဲဒါနဲ့ မေတ္တာသုတ်ကို သိပ္ပံပညာရှင်တွေ ပြောတဲ့ သိပ္ပံဆိုင်ရာကျမ်းစာတွေနဲ့ ပြန်ပြီးတော့ စဉ်းစားကြည့်တဲ့အခါကျတော့ ဒီအဖြေလေးရတယ်။

★ မြတ်စွာဘုရားအလောင်းတော်ပါရမီဖြည့်ပုံအကြောင်း ဘုန်းဘုန်းတို့ ဇာတ်တော်ထဲမှာ ၅၄၇-ဇာတ် ဆိုတာ ရှိတယ်။ အဲဒီထဲမှာ သူကိုယ်တိုင် ရဟန်း၀တ်ရတဲ့ အချိန်က နည်းနည်းလေးပါ။ သာသနာနဲ့ ကြုံရတဲ့အချိန် နည်းနည်းလေးပါပဲ။ သာသနာနဲ့ မကြုံရတဲ့ အချိန်များတောင်မှ ဘုရားဖြစ်အောင် ပါရမီတွေ ဖြည့်ကျင့်နိုင်တယ်။

★ ကိုယ်ကျတော့ အခုချိန်မှာ မြတ်စွာဘုရားရဲ့သာသနာတော်နဲ့လည်းတွေ့နေတယ် နောက် သာသနာတော်ရဲ့အကြောင်းကို ဦးထိပ်ထားတဲ့ သာသနာတော်ရဲ့အရေးကို ဦးထိပ်ထားတဲ့ နိုင်ငံတော် ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ရှိနေတယ်၊ တပ်မတော် ခေါင်းဆောင်တွေလည်း ရှိနေတယ်၊ အဲလို ရှိနေတယ်ဆိုတော့ တချိန်လုံး တပ်မတော်သားတွေ မိသားစုတွေအနေနဲ့ ကုသိုလ်ဖြစ်ဖို့က မခဲယဉ်းဘူး။

★ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အများအတွက် များများစဉ်းစားပေးဖို့ပဲ။ တချို့ကျတော့ ထင်လိမ့်မယ် လူကြီးဖြစ်မှ ဒီလိုဘုရားတည်တာတွေ ဘုရားပြုပြင်တာတွေ ဒါတွေလုပ်နိုင်တာ၊ တပည့်တော်တို့က မလုပ်နိုင်သေးဘူး ဆိုပြီး အားမငယ်နဲ့။

★ သာသနာပြုတဲ့ လုပ်ငန်းတွေထဲမှာ အတွင်းသာသနာပြုတာ ရှိတယ်၊ အပြင်သာသနာပြုတာ ရှိတယ်။ အပြင်မှာ ဘုရားတည်တာ အဲဒါ ဥဒ္ဒိဿစေတီနဲ့ ပရိဘောဂစေတီ ဓာတုစေတီ ပူဇော်တယ်လို့ခေါ်တယ်။ အဲဒါ အပြင်မှာ ရှိတဲ့ စေတီ။

★ နှလုံးသားထဲမှာ ကိန်းအောင်းအောင်ထားတဲ့ ဓမ္မခန္ဓာ ဥပမာ ကရုဏာဆိုရင်လည်း ဓမ္မခန္ဓာ ထဲမှာ ပါတယ်။ ကိုယ်ရဲ့စိတ်ထဲမှာ ကရုဏာထားနိုင်ရင် ကရုဏာတည်အောင် ကရုဏာကိန်းအောင် ကရုဏာများအောင် compassionate ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်အောင် ကိုယ်ဟာကိုယ် လုပ်တယ်ဆိုရင် #ကရုဏာဆိုတဲ့ဓမ္မစေတီဖြစ်တယ်တဲ့။

★ ကရုဏာ က ဓမ္မစေတီ၊ ကရုဏာက ဘာစေတီတဲ့တုန်း။ (ဓမ္မစေတီ ပါ ဘုရား) အဲဒီ ကရုဏာဆိုတဲ့ ဓမ္မစေတီ ကိုယ်ရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာတည်နေတယ်တဲ့။ ဒါကြောင့် မိမိရဲ့နှလုံးသားထဲမှာ ကရုဏာဆိုတဲ့ ဓမ္မစေတီ ဘုန်းဘုန်းဒီနေ့ တည်ပေးတယ်။ ဒီ ဓမ္မစေတီ ကိုယ့်ဟာကိုယ် ဆက်ပြီးတည်ပါ။ အကြီးကြီးဖြစ်သွားအောင် တည်ကြပါ။

🔺 ဘယ်လိုလုပ်ရမှာတုန်းဆို အများအတွက် များများစဉ်းစားပါ။ နေ့တိုင်းလည်း စဉ်းစားနေရမယ်။ နေ့တိုင်းစဉ်းစားတတ်အောင်လို့ ဘုန်းဘုန်းက ဒီနေ့ အဲလို စဉ်းစားတဲ့ တရားဖြစ်ပါတယ်။ ဗြဟ္မစိုရ်တရားထဲမှာ ပါပါတယ်။

★ ဗြဟ္မစိုရ်တရားကို ကျင့်ကြံရင် တချို့ကတော့ သမထတရား နိဗ္ဗာန်မရနိုင်ဘူး ပြောသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကရုဏာတရားဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာ ဒေါသမဖြစ်ဘူး။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မနာလိုတဲ့ စိတ်မဖြစ်ဘူး။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်ဆိုးတာလည်း မဖြစ်ဘူး။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မုန်းတီးတာလည်း မဖြစ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကရုဏာတရားကို များများပွားပါ။

★ အဲဒီ ကရုဏာတရားတွေနဲ့အညီ မိမိရဲ့ ကိုယ်စီကိုယ်စီ နှလုံးသားထဲမှာ ဓမ္မစေတီတည်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်ယုံတင်မက ကရုဏာဦးဆောင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်တဲ့ ကိုယ်တွင်းကိုယ်ပ ပြည်တွင်းပြည်က မိမိအကျိုး သာသနာတော်အကျိုး တိုင်းပြည်အကျိုး ဒီထက်ပိုပြီးတော့ သယ်ပိုနိုင်တဲ့ပါရမီထူးရှိတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ထူးပုဂ္ဂိုလ်မြတ်များ ဖြစ်ကြပါစေ။

သာဓု၊ သာဓု၊ သာဓု။

ကျေးဇူးတော်ရှင်အောက်စဖို့ဒ်ဆရာတော်ဒေါက်တာဓမ္မသာမိ
🙏🙏🙏

“နေ့စဉ်အသုံးချ ကရုဏာ(၁၇.၁.၂၀၁၉ မြစ်ကြီးနားမြို့)” တရားတော်မှ ကောက်နှုတ် ရေးသားပူဇော်ပါသည်။

Transcribed #ThazinHtike

ကိလေသာကင်းတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ သူပြန်မမွေးတော့ဘူးဆိုတာသိလား
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬

★ ဘဝတစ်ခုမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းနဲ့ စပ်ပြီးတော့ မေးခွန်းတွေကို ဆက်ဆက်ပြီးတော့ မေးတဲ့အထဲမှာ မိလိန္ဒမင်းက “ဘန္တေ နာဂသေန ယော န ပဋိသန္ဒဟတိ၊ ဇာနာတိ သော န ပဋိသန္ဒဟိဿ မီ” သူမေးတဲ့ မေးခွန်းကတော့ နောက်ဘဝ ပြန်မမွေးဘူးဆိုရင် အဲဒီပုဂ္ဂိုလ်ကိုယ်တိုင်က ငါတော့ ပြန်မမွေးတော့ဘူး နောင်ဘဝ ငါ့မှာ မရှိတော့ဘူးလို့ သိသလားတဲ့ ဒီမေးခွန်းမေးတာ။

★ အဲတော့ ဘဝတခု အဆုံးသတ်သွားလို့ ပြန်မွေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ပြန်မမွေးတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ရှေ့ပိုင်းမှာ မေးထားတဲ့အခါ ရှင်နာဂသေနက ဖြေဆိုထားတာတွေရှိတယ်။ “သကိလေသော ပဋိသန္ဒဟိဿ သီတိ၊ နတ္ကိလေသာ ပဋိသန္ဒဟိဿ သီတိ” ကိလေသာ မကင်းသေးဘူးဆိုရင် ပြန်မွေးမယ်တဲ့။ ကိလေသာကင်းပြီဆိုရင် ပြန်မမွေးတော့ဘူး။

အဲဒီပြန်မမွေးဘူးဆိုတဲ့ ကိလေသာကင်းတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ဟာ သူပြန်မမွေးတော့ဘူးဆိုတာ ကြိုတင်ပြီးတော့ သိနေသလား ဒီမေးခွန်းမေးတာ။ သူမမွေးဘူး ဆိုတာ သူသိသလား ဆိုတော့ ရှင်နာဂသေနက ဖြေတယ်။ အာမ မဟာရာဇာ မင်းကြီး သူသိတာပေါ့တဲ့ သူပြန်မမွေးဘူးဆိုတာ သူသိတာပေါ့။

★ အဲဒီတော့ မိလိန္ဒမင်းကြီးက ထပ်မေးတယ်။ “ကထံ ဘန္တေ ဇာနာတီတိ“ သူပြန်မမွေးဘူး ဆိုတာ သူဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ ဘယ်လိုလုပ် သိလဲ။ ကိုယ့်ကို ပြန်မွေးမယ် မမွေးဘူးဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ သူသိနိုင်တာတုန်းလို့ ဒီမေးခွန်းမေးတယ့်အခါမှာ ရှင်နာဂသေနက general point နဲ့ဖြေထားတယ်။

★ “ယော ဟေတု ယော ပစ္စယော မဟာရာဇ ပဋိသန္ဒဟနာယ၊ တဿ ဟေတုဿ တဿ ပစ္စယဿ ဥပရမာ ဇာနာတိ” ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းရဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းကို ဖြစ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်း၊ ထောက်ပံ့ ကူညီတတ်တဲ့အကြောင်းတွေ အဲဒီပြန်လည် မွေးဖွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်တဲ့ အကြောင်းနဲ့ ထောက်ပံ့ကူညီမှုဆိုတဲ့ အကြောင်းနှစ်ခု ရပ်စဲသွားတာကို ရပ်စဲသွားလို့ အဲဒီအကြောင်းနှစ်ခု ရပ်စဲချုပ်ငြိမ်းသွားတာကို သိပြီးတော့ ပြန်မမွေးဘူးလို့ သူသိတယ်တဲ့။ ဒီအဖြေလေးကို ဖြေတာ။

★ အဲဒီမှာ “ယော ဟေတု ယောပစ္စယော” ဟေတုနဲ့ ပစ္စယ နှစ်ခု ခွဲပြီးတော့ဖြေထားတာရှိတယ်။ လောကလူတွေဟာ ပြန်ပြန်ပြီးတော့ မွေးနေတာ ဘာ့ကြောင့်မွေးလဲဆိုတော့ မွေးရခြင်းရဲ့ အကြောင်းရှိလို့ မွေးတာပေါ့။ မွေးရခြင်းအကြောင်းတွေက ဘာတွေတုန်းဆို ကံတရားရယ်၊ ကိလေသာရယ် ကံနဲ့ကိလေသာပေါင်းစပ်ထားလို့ရှိရင် အဲဒီကံ ကိလေသာမကင်းသေးဘူးဆိုရင် ဒီပုဂ္ဂိုလ် ပြန်မွေးမှာပဲ။

★ ကံတရားကို ဟေတုလို့ပြောပြီးတော့ ကိလေသာကို ပစ္စယာလို့ပြောတယ်။ လောကမှာ အကြောင်းက နှစ်မျိုးနှစ်မျိုးရှိတယ်။ Producing cause ဆိုတာ ထုတ်လုပ်တဲ့အကြောင်းတစ်ခု ထုတ်လုပ်တဲ့အကြောင်း၊ Supporting cause ဆိုတာ ထောက်ပံ့ကူညီတဲ့အကြောင်း။ အကြောင်ဟာ နှစ်မျိုးရှိတယ်။

★ ဆိုပါစို့ မျိုးစေ့လေးတစ်ခုက အပင်ပေါက်လာတယ်ဆိုလို့ရှိရင် အဲဒီအပင်ကို ထုတ်လုပ်တဲ့အကြောင်းက မျိုးစေ့၊ ကူညီထောက်ပံ့တဲ့အကြောင်းက မြေနဲ့ရေ ဒီလိုဆိုတယ်။ မြေနဲ့ရေကြောင့် မျိုးစေ့ဟာအပင်ကို ထုတ်တယ်။ အဲတော့ မျိုးစေ့ကို “ဟေတု” မြေနဲ့ရေကို “ပစ္စယ”။ ဒါကြောင့်မို့လို့ ဇနကဟေတု producing cause၊ ဥပါဌမကာဟေတု supporting causeလို့ အကြောင်းနှစ်မျိုးခွဲပြီးတော့ စကားလုံးနှစ်လုံးကိုပြောလိုက်တာ ဟေတုနဲ့ပစ္စယ။

★ ဟို ဟေတုပစ္စည်းနဲ့ မတူဘူးနော် ဒီဟာ။ ဟေတုပစ္စည်းလို့ပြောတာက အဓိပ္ပါယ်တစ်ခု။ စာပေဂျမ်းကန်မှာ ဟေတုနဲ့ပစ္စယ ပဋ္ဌာန်းကလွဲလို့ ဟေတုနဲ့ပစ္စယ နှစ်ခုပြောထားပြီဆိုရင် အဲဒီလိုနားလည်ရတယ်။ ဟေတုပစ္စယော၊ အာရမ္မဏပစ္စယော ဒီပစ္စယောတွေက အားလုံးနဲ့တူညီတဲ့ အကြောင်းတစ်ခုကိုပြောတာ။ ကျေးဇူးပြုတယ်ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်နဲ့ပြောတာ။

★ အေး သုတ္တန်ပါဠိတော်တွေမှာ ဟေတုနဲ့ပစ္စယ နှစ်ခုတွဲဖက်ပြီးတော့လာပြီဆိုရင် ဘယ်လိုနားလည်ရတုန်းဆိုတော့ ဟေတုဆိုတာ ထုတ်လုပ်တဲ့အကြောင်း ပစ္စယဆိုတာ အကူအညီအကြောင်းလို့ နှစ်ခုရှိတယ်။ ဆိုပါစို့ မှောင်နေတဲ့အခန်းထဲမှာ မီးထွန်းလိုက်တယ် သို့မဟုတ် အလင်းမီးဖွင့်လိုက်တယ်။ ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါကျတော့ အဲဒီအခန်းထဲမှာရှိတဲ့ နဂိုက မှောင်နေတုန်းက မမြင်ရတဲ့ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင် စတဲ့ပရိဘောဂတွေ မြင်လိုက်ရတယ်။

★ အဲဒီစားပွဲကုလားထိုင်တွေကို အလင်းရောင်က ထုတ်လုပ်ပေးတာလားဆိုတော့ ထုတ်လုပ်တာမဟုတ်ဘူး။ နဂိုကတည်းကရှိနေတာ သို့သော် မီးရဲ့ အကူအညီ အလင်းရောင်ရဲ့အကူအညီကြောင့် စားပွဲ ကုလားထိုင်ကိုမြင်ရတာ။ အဲဒါမျိုးကို အကူအညီအကြောင်းလို့ခေါ်တယ်။ ထုတ်တာမဟုတ်ဘူး သူကနော်။

★ Producing cause နဲ Supporting cause ဒီအကြောင်းနှစ်ခုကို ကွဲကွဲပြားပြားနားလည်ရမယ် ဘယ်နေရာပဲဖြစ်ဖြစ်။ ဘယ်အရာကထုတ်လုပ်တဲ့ အကြောင်းဖြစ်ပြီး ဘယ်အရာက အထောက်အကူပြုတာလဲဆိုတာ ဒီနှစ်ခုကို ကွဲကွဲပြားပြား သိဖို့လိုအပ်တယ်ပေါ့။

★ အခုဒီမှာလဲ ရှင်နာဂသေနကဖြေတယ် “ယော ဟေတု ယောပစ္စယော ပဋိသန္ဒဟနာယ” ဘဝတစ်ခုမှာ ပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ဆိုတဲ့နေရာမှာ ဟေတုဆိုတဲ့ ထုတ်လုပ်တဲ့အကြောင်းနဲ့ ပစ္စယလို့ခေါ်တဲ့ အထောက်အကူအကြောင်း နှစ်ခုရှိတယ်တဲ့။

★ အဲဒီ ဟေတုဆိုတဲ့ ထုတ်လုပ်တဲ့အကြောင်းရယ်၊ ပစ္စယလို့ခေါ်တဲ့ အထောက်အကူအကြောင်း နှစ်ခု ပြတ်စဲသွားပြီဆိုရင် မမွေးတော့ဘူး။ အဲဒီအကြောင်းမရှိတော့ဘူးလို့သိခြင်းဟာ ပြန်လည်မမွေးဖွားတော့ဘူးလို့ သိနိုင်ခြင်းရဲ့အကြောင်းပဲ။ ဒီလိုဖြေလိုက်တာနော်။ အကြောင်းကိုကြည့်ပြီး အကျိုးမဖြစ်ဘူးဆိုတာကိုပြောတာပဲ ဒီလိုပြောတယ်ဆိုတာ။

★ အဲဒီတော့ မိလိန္ဒမင်းကြီးက ရှင်းအောင်ထပ်မေးတယ်။ “သြပမ္မံ ကရောဟီတိ” အရှင်ဘုရား ဥပမာလေးနဲ့ပြောပါဦး ဥပမာစကားလေးနဲ့ပြောစမ်းပါဦးဆိုတော့ ”ယထာ မဟာရာဇ ကဿ ကော ဂဟပတိကော ကသိတွာစ ဝပိတွာ စ ဓညာဂါရံ ပရိပူရေယျတိ“ ရိုးရိုးလေးပဲ လူတိုင်းသိတဲ့ ဥပမာနဲ့ပြောတယ်။

★ စပါးဂိုဒေါင်ကြီးရှိတယ် အဲဒီစပါးဂိုဒေါင်ကြီးကို လယ်သမား လယ်လုပ်ငန်းနဲ့ အသက်မွေးတဲ့လူတစ်ယောက်ဟာ သူ့မြေကွက်ကြီးမှာစပါးတွေကိုစိုက်ဖို့ ထွန်ယက်တယ် ပျိုးတယ်။ စပါးပျိုးဖို့ ထွန်ယက်တယ် စိုက်ပျိုးတယ်။ အဲဒီလို ထွန်ယက်စိုက်ပျိုးပြီးတော့မှ သူဘာလုပ်လဲဆိုတော့ ရလာတဲ့စပါးတွေနဲ့ စပါးဂိုဒေါင်ကြီးကို ဖြည့်တင်းတယ်ပေါ့။ ဒါလုပ်ရိုးလုပ်စဉ်ပဲနော်။

★ စပါးဂိုဒေါင်ကြီးကို ဖြည့်လိုက်တယ်ပေါ့။ အဲဒီလိုစပါးဂိုဒေါင်ကြီးကိုဖြည့်တာ အဲဒီလယ်သမားဟာနှစ်စဉ် နှစ်စဉ်လုပ်နေကြပဲ။ ရာသီဥတုအချိန်တန်လာလို့ရှိရင် လယ်ထွန်တယ် ထွန်ပြီးရင်စပါးစိုက်တယ်။ ရလာတဲ့စပါးတွေ ရိတ်သိမ်းပြီး ဂိုဒေါင်ထဲဖြည့်တယ် ဒါသူလုပ်နေကြ။ အဲတခါကျတော့ သူ လယ်ယာလုပ်ငန်း သူမလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ မလုပ်နိုင်တဲ့အခါကျတော့ ဘာလုပ်လဲ သူဟာ ထွန်လည်းမထွန်တော့ဘူး စပါးလည်း မစိုက်တော့ဘူး ထွန်လည်းမထွန် စပါးလည်းမစိုက်တော့ဘူး။

★ ထွန်ပြီးယက်ပြီးလို့ သိမ်းထားတဲ့စပါးတွေကိုပဲ သူဟာ ထိုင်ပြီးတော့စားတယ် ရောင်းပြစ်လိုက်တယ်။ ဂိုထောင်ထဲထည့်ထားတဲ့ဟာတွေ နောက်ထပ်ထပ်ပြီးတော့ ဂိုဒေါင်ကိုမဖြည့်တော့ဘူး။ ရှိပြီးသားစပါးတွေကို သူထုတ်ရောင်းတယ် သို့မဟုတ် စားပြစ်တယ်။ သို့မဟုတ် သူလုပ်ချင်သလို အဲဒီဂိုဒေါင်ထဲကဟာတွေကို ထုတ်ထုတ် ထုတ်ထုတ်ပြီးတော့ အသုံးချပလိုက်တယ်။

★ အသုံးချပစ်ပြီးတော့ နောက်ထပ်လဲ ထွန်တာ ယက်တာ စိုက်ပျိုးတာမလုပ်တော့ဘူး ဆိုလို့ရှိရင် အဲဒီလယ်သမားဟာ သူ့ကိုယ်သူသိသလားတဲ့။ ငါ စပါးဂိုဒေါင်ကြီးကို စပါးမဖြည့်တော့ဘူးဆိုတာ သူ့ကိုယ်သူသိသလားတဲ့။ စပါးဂိုဒေါင်ထဲက စပါးတွေ ထုတ်သုံး ထုတ်ရောင်း နောက်ထပ်လည်း မစိုက်တော့ဘူး မထည့်တော့ဘူးဆို စပါးဂိုဒေါင်ကြီးကို သူဖြည့်မယ် မဖြည့်တော့ဘူးဆိုတာကို မသိနိုင်ဘူးလားဆိုတော့ “အာမဘန္တေ ဇာနေယျ” အရှင်ဘုရားသိနိုင်တာပေါ့တဲ့။ ရှင်းရှင်းလေးရယ် ဒီဥပမာဟာနော်။ အရှင်ဘုရား သိနိုင်တာပေါ့တဲ့။

★ “ကထံ ဇာနေယျ” ဘယ်လိုလုပ်သိတုန်း။ သူဘယ်လိုလုပ်သိတာတုန်းလို့ ရှင်နာဂသေနက ထပ်မေးတယ် “ယော ဟေတု ယောပစ္စယော ဓညာဂါရဿ ပရိပူရဏာယ” စပါးဂိုဒေါင်ကြီးကို ထပ်ဖြည့်ဖို့ အကြောင်းတရားတွေကို သူမလုပ်တော့ဘူးတဲ့။ ထွန်ယက်ခြင်း၊ စိုက်ပျိုးခြင်း၊ စပါးစုဆောင်းခြင်းဆိုတဲ့ ဒီအလုပ်တွေ သူမလုပ်တော့ဘူး။ အကြောင်းတရားတွေကို သူမလုပ်တော့ဘူး။

★ အဲတော့မလုပ်တော့ အဲဒီစပါးဂိုဒေါင်ကြီးကို ဖြည့်တင်းဖို့ စပါးစိုက်ပျိုးတဲ့အလုပ်ကို မလုပ်တာကို လုပ်ခြင်းဆိုတဲ့အကြောင်းတရား ရပ်ဆိုင်းလိုက်တာကို သူသိတယ်တဲ့။ သိသောကြောင့် ငါ့စပါးဂိုဒေါင်ကြီးထဲတော့ စပါးမဖြည့်နိုင်တော့ဘူးဆိုတာလဲ သူသိတယ်တဲ့ အဲဒီနည်းနဲ့သိတာ။ ဆိုလိုတာက ဖြည့်စရာအကြောင်း မရှိတော့ဘူး။ ဖြည့်ဖို့မလုပ်တော့ဘူး မလုပ်တော့သည့်အတွက်ကြောင့် စပါးဂိုဒေါင်ကြီး မပြည့်တော့ဘူးဆိုတာကို သူသိတယ် အဲဒီလိုနည်းနဲ့သိတာလို့။

★ အဲဒီအတိုင်းပဲ နောင်ဘဝဖြစ်ဖို့ ထုတ်လုပ်တဲ့အကြောင်းတရားတွေ၊ ကံဆိုတဲ့ထုတ်လုပ်တဲ့အကြောင်းတရား နောင်ဘဝဖြစ်ဖို့ကိလေသာဆိုတဲ့ အထောက်အကူပြုတဲ့အကြောင်းတရားတွေ ဒီအကြောင်းတရားတွေရပ်စဲသွားပြီ နောင်ဘဝပြန်လည်မွေးဖွားဖို့ မွေးဖွားစေနိုင်တဲ့အကြောင်းတရားတွေ ရပ်စဲသွားပြီဆိုတာကို သိလိုက်တာနဲ့တပြိုင်နက် သူဟာ နောင်ဘဝမမွေးတော့ဘူးဆိုတာကို ယတိပြတ် သူဒီနည်းနဲ့သိတာပါလို့ ဒီလိုဖြေလိုက်တယ်။

★ အကြောင်းဖယ်လိုက်တဲ့အခါမှာ အကျိုးမလာဘူးဆိုတာ ဒါရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိတယ်နော်။ အဲဒီလိုဖြေလိုက်တဲ့အခါကျတော့မှ မိလိန္ဒမင်းကြီးက “ကလ္လောသိဘန္တေ နာဂသေန” အရှင်ဘုရားဖြေတာ သင့်လျော်ပါတယ် သဘောပေါက်ပါပြီ ဒီလိုဆိုတယ်။ ဆိုလိုတာက အကြောင်းမရှိတော့ရင် အကျိုးကမလာဘူးဆိုတာနော်။

ကျေးဇူးတော်ရှင်ပါမောက္ခချုပ်ဆရာတော်ဘုရားကြီး
🙏🙏🙏

‘မိလိန္ဒမင်းနဲ့ အရှင်နာဂသေနတို့၏ ဗုဒ္ဓဝါဒရေးရာအခြေအတင် ပြောဆိုချက်များ အပိုင်း(၇)’ တရားတော်မှ ကောက်နှုတ်ချက်ဖြစ်ပါသည်။
Credit ~

” သန္ဒိဋ္ဌိကဓမ္မလမ်းစဉ် (၁၈)ချက် “

---

ဝေဘူဆရာတော်ကြီး

(၁)။ ဘုရားအဆုံးအမဖြစ်တဲ့ ပိဋိကတ်သုံးပုံ အကုန်လုံးဟာ* ဆင်းရဲမှုမှလွတ်ကင်းရာတစ်ခု* ဖြစ်သောနည်းတွေများသော်လည်း အားလုံးအတူတူဘဲ၊
အကုန်လုံးလိုက်ပြီး လုပ်စရာမလိုဘူး၊ အများကြီးထဲက ကြိုက်ရာတစ်ခုကို ဝီရိယမှန်မှန်နဲ့သန်သန်လုပ်ဖို့ အရေးကြီးတယ်။

(၂)။ စရဏ( အကျင့် ) နဲ့ ဝိဇ္ဇာ( အသိ )
တပြိုက်နက်ဖြစ်အောင် လုပ်ရတယ်၊ တစ်ချိန်တည်းမှာ အလုပ်နှစ်ခုပြီးတာ ဒါဘဲရှိတယ်။ ( အလုပ်လုပ်ရင်းရအောင်ရှုပါ )။

(၃)။ ဘုရားစကား၊
ဆရာ့စကား တစ်ထစ်ချ နာယူ၊
အရာရာ ရိုသေ၊ ကိုယ့်ကို နှိမ်ချ၊
ခန္တီနဲ့ မေတ္တာများများထားပြီးလုပ်ရတယ်။

(၄)။ * ဝိပဿနာတရား * ဆိုတာ ထင်ရှားတဲ့တရားကို မြင်အောင် ရှုမှတ်ခြင်းဖြစ်တယ်၊
ထင်ရှားရှိတဲ့တရားကို မြင်အောင် မရှုနိုင်ရင် ဝိပဿနာမဖြစ်ဘူး။

(၅)။ ထင်ရှားတဲ့ တရားဆိုတာ တခြားမှာသွားပြီး ရှာရတာမျိုးမဟုတ်၊
ရှောင်မရ၊ တိမ်းမရ မမြင်ချင်လို့ မနေရအောင် ကိုယ်မှာ အမြဲထင်ရှားရှိနေတဲ့
ရုပ် နာမ်တရားတွေဘဲဖြစ်တယ်။

(၆)။ ကိုယ်မှာ အမြဲထင်ရှားရှိတဲ့ ရုပ်၊ နာမ်တရားတွေထဲမှာ လူတိုင်းနားလည် လွယ်ကူတာဟာ * အာနာပါန * ၀င်လေ ထွက်လေ ရှုမှတ်မှုဖြစ်တယ်။

(၇)။ * ထွက်လေ ၀င်လေ * ဆိုတာ အမိ၀မ်းမှာ မွေးကတည်းက သေသည်အထိ အမြဲမပြတ် တရစပ် ရှိနေတဲ့ တရားသဘော ဖြစ်တယ်။ အလုပ်လုပ်နေရင်း၊ စကားပြောနေရင်း၊ စာကျက်နေရင်း၊ အိပ်ပျော်နေရင်းလည်း ရှိနေတာဘဲ။

(၈)။ ထွက်လေ ၀င်လေဟာ အမြဲမပြတ်ရှိနေသော်လည်းအမှတ်တမဲ့နေကြလို့ * သတိမမူ ဂူမမြင် * ဖြစ်နေကြတယ်။ * သတိမူရင် မြူကိုတောင်မြင်ရတယ် * ဆိုတာလို ဂရုစိုက်ပြီး ကြည့်ရှုနေမှ ရှိမှန်းသိကြတယ်။

(၉)။ * ကြည့် * ဆိုရာမှာ ဝိပဿနာ ဖြစ်ဖို့ရာအတွက် ထွက်လေ ၀င်လေ ထိရာ နှာဖျားနှာ၀မှာ၀င်တိုင်း ထွက်တိုင်းရိပ်ရိပ် ရိပ်ရိပ်နဲ့ တထိထဲ ထိနေတာကို တသိထဲ သိနေအောင် တရစပ် သိမြင်အောင် ကြည့်ရှုနေရမယ်။
အိမ်အမိုးကိုစပ်အောင် ထူထူမိုးမှ နေပူဒဏ်၊ မိုးရွာဒဏ်ကို ခံနိုင်တယ်။
( ၂၄ နာရီ အမြဲမပြတ် တစပ်တည်း ရပါစေ )

(၁၀)။ တစ်ရက် ၂၄ နာရီ တစပ်တည်းရလျှင် အလွန်သိသာပါတယ်။( နိသဇ် = လျောင်းစက်၍ မအိပ်သော၊ ဓုတင် = အကျင့်ကိုဆောင် ) ဘုရားဆုံးမတာ မှန်သမျှ ဆင်းရဲအောင် မဆုံးမဘူး၊ ချမ်းသာဖို့ချည်းပဲ။
ဘုရားလက်ထက်က နိသဇ်ဆောင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်များ ပိုပြီးတော့တောင် အသက်ရှည်ကြ၊ ကျန်းမာကြတယ်။
အိပ်ချင်လို့ အိပ်ရင် တစ်သံသရာလုံး
နိုးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
အိပ်ချင်ရင်မအိပ်ချင်တဲ့ နေရာရှိတယ်။
အဲဒီကို ရောက်အောင်သွား။

(၁၁)။ ထိတာကို သိနေရင် သိက္ခာသုံးပါး၊ မဂ္ဂင်ရှစ်ပါးမှအစ ဗောဓိပက္ခိယတရား ၃၇ ပါး၊ ပိဋိကတ်သုံးပုံ အလုံးစုံတစ်ပြိုက်နက် ပါ၀င်ပြီးဖြစ်တယ်။

(၁၂)။ ထိတာဟာ ရုပ်သဘောဖြစ်တယ်။ သိတာဟာ နာမ်သဘောဖြစ်တယ်။

(၁၃)။ တရိပ်ရိပ်နဲ့ ထိတိုင်း၊ ပျောက်တိုင်း
( ရုပ် နာမ် ) ဖြစ်မှု ပျက်မှုတွေ ဖြစ်ပျက်ပြီးနေခြင်းဖြစ်တယ်။

(၁၄)။ တရိပ်ရိပ်နဲ့ နှာဖျား၀မှာ ထိလိုက်၊ ပျောက်လိုက်နေတာတွေကိုသာ တစ်ဆက်တည်း သိမြင်အောင် ကြည့်ရှုနေရင် ကြာရင် ဝိပဿနာ သမာဓိ တစ်စထက်တစ်စ၊ တစ်ခဏထက် တစ်ခဏ တိုးတက်ပြီး အားကြီးလာတဲ့အခါနှာဖျား၊ နှာ၀တွင်သာမက ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အလိုလိုတရိပ်ရိပ်၊ တရွရွတွေ ဖြစ်ပျက်နေတာကို တွေ့ရမယ်။

(၁၅)။ တစ်ကိုယ်လုံး တရိပ်ရိပ်၊ တရွရွ အမြဲမပြတ် ဖြစ်ပျက်နေတာကို တွေ့လာရတဲ့အခါ ( အနိစ္စကို ကောင်းစွာမြင်သာသောကြောင့် ) ဒုက္ခနဲ့ အနတ္တဟာ အလိုလိုထင်မြင်လာလိမ့်မယ်။ ပါးစပ်ကဆိုနေဖို့ မလိုဘူး။ ဝိပဿနာအလုပ်ဟာ ထိမှုကို ကြည့်နေသိနေရုံသာ ဖြစ်တယ်။ ကြည့်ရှုနေရင်း ရှုမှတ်နေရင်း သိထိုက်သမျှကို အလိုလို တစ်နေ့ထက် တစ်နေ့ တိုးပြီး တိုးပြီး သိလာလိမ့်မယ်။

(၁၆)။ အဲဒီလို တရိပ်ရိပ်နဲ့ သိမှု၊ သိမှုတို့ကို ကြည့်ရှုနေရင်းမဂ်ဥာဏ်၊ ဖိုလ်ဥာဏ် ဆိုက်လာပြီဆိုရင် အလွန်သိသာလှပါတယ်။ ဘယ်လို သိသာသလဲဆိုတော့

• ရေငတ်၍ နေသောသူသည် ရေကို သောက်ရသည်ရှိသော် ရေငတ်ပြေသကဲ့သို့ * ဖြစ်သွားတော့တယ်။
  သူများ မေးစရာမလို ကိုယ်တိုင်သိမယ်
  ( သန္ဒိဋ္ဌိကော )။
  ( သန္ဒိဋ္ဌိကော – ချမ်းသာအစစ်ကို ကိုယ်တိုင်လက်ငင်း တွေ့နေရတယ်။ )

(၁၇)။ မဂ်ဥာဏ်၊ ဖိုလ်ဥာဏ်ကို ရပြီး၊ ရောက်ပြီးလို့ ဖလသမာပတ်ကို ၀င်စားချင်ရင် မိမိလာခဲ့ဖူးတဲ့ ဝိပဿနာလမ်းကို ပြန်ကြည့်ရတယ်။ ဖလသမာပတ်ဟာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်နဲ့ တူတယ်။

(၁၈)။ ယုံယုံကြည်ကြည် လုံ့လ ဝီရိယရှိရှိနဲ့ ထိမှု၊ သိမှုတို့ကိုသာ တစ်ဆက်တည်းဖြစ်အောင် ကြည့်ရှုနေ၊ ထွေလီကာလီတွေကို လိုက်မလုပ်နဲ့။
အခုလုပ်၊ အခုမီးငြိမ်း၊
အခုချက်ချင်းပဲ ချမ်းသာတယ်။
( အကာလိကော )
(အကာလိကော – ကာလမခြားအကျိုးရှိတယ်။)

ကျေးဇူးရှင် ဝေဘူဆရာတော်ဘုရားကြီး

ပြန်လည်မျှဝေပူဇော်ပါသည်

အကောက်တောင် သမိုင်း

---

(သမိုင်းမှာမှားနေတာက Location ပါ အမှန်က ကြံခင်းမြို့နယ်မှာဖြစ်ပါတယ် မြေပုံကိုကြည့်ရင်သိနိုင်ပါတယ်
နောင်လာနောက်သားတွေ သမိုင်းအမှန်သိစေချင်တဲ့ ရည်ရွယ်ရင်းဖြစ်ပါတယ်)

• 

အကောက်တောင်၏ သမိုင်း ကြောင်း ရဲ့အစကို ပြောရမယ်ဆိုရင်

မြန်မာနိုင်ငံ ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး ပြည်မြို့နယ်စု ၊ ပန်းတောင်းမြို့နယ်အတွင်း ထုံးဘိုမြို့အနီးတွင် တည်ရှိပါတယ်။
သမိုင်းကြောင်းအစ…အကောက်တောင် သမိုင်း အဆိုအရ အကောက်တောင် ကို ရှေးအခါက “ရတနာပုဉ္စတောင်တော်မြတ်”ဟုခေါ်ဆိုကြောင်း သိရပါတယ်။
အကောက်တောင်သမိုင်း အကြောင်း ကို ရှာဖွေလေ့လာမူများအရ လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ပေါင်း၂၀၀၀ကျော်က ထုံးဘိုမြို့တည်ရှိရာ ဧရာဝတီမြစ် အနောက်ဘက်ကမ်းခြေတွင်သီရိဘင်္ဂလွန်အမည်ရှိသော မြို့ကြီးတစ်မြို့ရှိခဲ့ပါတယ်။ ထိုမြို့တွင် သီရိဘင်္ဂလွန် မင်းကြီး ထီးနန်း စိုးစံခဲ့သည်ဟု သိရှိရပါတယ်။
သီရိဘင်္ဂလွန်မင်းကြီး ၏ တော်နန်းစံမိဖုရားမှ သားတော်(၃)ပါး ထွန်းကားခဲ့ပါတယ်။ သားတော်ကြီးမှာ “မဟာပုဉ္စမင်းသား” ၊ သားတော်လတ်မှာ “စူဠပုဉ္စမင်းသား” နှင့် သားတော်ငယ်မှာ “သံပုဉ္စမင်းသား”ဟူ၍ သိရှိရပါတယ်။ မင်းကြီးသည် သားတော်ကြီး “မဟာပုဉ္စမင်းသား”ကို အိမ်ရှေ့ မင်းသား ရားထူး ပေးသနားပြီး သိဒ္ဓ္ဓဝနမြင်းကို ပေးတော်မူ၏။ မြတ်စွာဘုရား ၏ သရီယဓါတ်တော်(၃)ဆူကို သိရီဘင်္ဂလွန်မင်းကြီး ကိုးကွယ်ရန်ဟူ၍ ထူဆန်းစွာ ဆက်သရောက်ရှိလာသောအခါတွင် သားတော်(၃)ပါးတို့ကို တစ်ဆူစီပေးအပ်၍ အကောက်တောင်ပေါ်တွင် စေတီသုံးဆူ တည်စေတယ်။ ထိုအခါ တောင်တော်ေါ်တွင်ရှိနေသော ဝိဇ္ဇာ ၊ ဇော်ဂျီ ၊ တပသီတို့သည် မင်းသား(၃)ပါးဘုရားတည်ရန် လိုအပ်သော ရွှေငွေ ရတနာ များကို ပြည့်စုံလု့လောက်အောင် ပြုပြင်စီမံ ဖန်တီးပေးကြပါတယ်။ သားတော်ကြီး “မဟာပုဉ္စ” မင်းသားသည် ရွှေ ၊ငွေ ၊ ရတနာ တို့ကို “သိဒ္ဇ္ဓ္ဓဝ”နတ်မြင်းနှင့် တင်၍ ရတနာ များကို ဌာပနာကာ တောင်စွန်းတွင် စေတီတည်ထားသောကြောင့် “ရတနာပုဉ္စစေတီ” ဟု ဘွဲ့တော်ချီခဲ့ပါတယ်။ ရတနာ ပစ္စည်းများကို သိဒ္ဓဝနတ်မြင်းဖြင့် တင်ဆောင်ယူခဲ့ပြီး ဌာပနာသည်ကို အကြောင်းပြု၍ ရွှေမြင်းတင ်စေတီတော် ဟုလည်း ခေါ်ဆိုကြပါတယ်။
သားတော်လတ် “စူဠပဉ္စမင်းသား” သည် “ရတနာပုဉ္စစေတီ” မှ တောင်ဘက်တစ်ဖာလုံခန့်အကွာ တောင်စွန်းပေါ်တွင် ဌာပနာပစ္စည်းများကို ရထား နှင့် သယ်ဆောင်ယူကာ စေတီတည်ထားသဖြင့် “ရထာပုဉ္စစေတီ” ဟူသော ဘွဲ့တော်ချီခဲ့သည်။ သားတော်အငယ်ဆုံး “သံပုဉ္စမင်းသား” သည် “ရတနာပုဉ္စစေတီ” မှ မြောက်ဘက်တစ်ဖာလုံခန့်အကွာ တောင်စွန်းပေါ်တွင် ဌာပနာ ပစ္စည်းမ ျားကို လှည်းဖြင့် တင်ဆောင်ယူကာ စေတီ တည်ထားသဖြင့် “သက္ကဋာပုဉ္စစေတီ”ဟု ဘွဲ့တော်ချီသည်၊၊
ယခုအခါ ရွှေလှည်းတင စေတီ ဟု ခေါ်ဆိုကြပါတယ်။ ယခင်က စေတီတော် (၃) ဆူလုံးမှာ သပ္ပါယ်စွာ စံပယ်ခဲ့ကြသော်လည်း ညီတော်နှစ်ပါး၏ စေတီ နှစ်ဆူကို မသူတော်သိုက်ဆရာများ သိုက်တူးယူခြင်းကြောင့် ပြိုကျပျက်စီးခဲ့ရပါတယ်။ ပြီးတော့ ခေတ်အဆက်ဆက် ထိန်းသိမ်းပြုပြင်လာခဲ့သော
နောင်တော်ကြီး၏ ရွှေမြင်းတင်စေတီတော်သာ ကျန်ရှိနေပါတော့တယ်။
တဖန် “အကောက်တောင်” ဟူသော အမည်ပေးထားရခြင်းမှာ စာတမ်းရှင် လေ့လာတွေ့ရှိချက်အရ အကြောင်းအရာ (၂)ရပ်ရှိပါတယ် ။ပထမအကြောင်းအရင်းမှာကုန်းဘောင်ခေတ်နှောင်းပိုင်းကာလတွင် မင်းတုန်မင်းတရားကြီးလက်ထက်တွင် မြို့ဝန် “ဦးကောက်ရ” အား “ရတနာပုဉ္စတောင်ခြေ” ကို အခြေပြု၍ ရေလမ်းခရီး ၊ အစုန် ၊အဆန် သမ္ဗာန်၊ သဘော ၤများကို အခွန်ကောက်ခံ၍ နေပြည်တော်သို့ ဆက်သရန် အမိန့်တော်မှတ် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့ပါတယ်။
မြို့ဝန် “ဦးကောက်ရ”သည် တောင်စွန်းအခြေမှ အကောက်ရုံး ဆောက်လုပ်၍ အခွန် ကောက်ခံသည်မှစ၍ “ရတနာပုဉ္စတောင်ကို “အကောက်တောင်” ဟု ခေါ်စမှတ်ပြုကြောင်း တွေ့ရှိရပါတယ်။ ဒုတိယအချက်မှာ မြတ်စွာဘုရားကျီးမင်း ဖြစ်စဉ်အခါက ၎င်းတောင်ပေါ်ရှိ သစ်သီးသစ်ဥများ ၊ ကောက်ပဲသီးနှံများသည် ချိုမြိန်လှသောကြောင့် ကျီးတောင်ထိပ်မှ ပျံသန်းပြီး ၊ အစာကောက်ယူသောကြောင့် အစာကောက်တောင်(သို့) အကောက်တောင် ဟု ခေါ်စမှတ်ပြုကြောင်း လေ့လာတွေ့ရှိရပါတယ် ။
နောက်ဆုံး “အကောက်တောင်” သမိုင်းကြောင်း ၏ လေ့လာတွေ့ရှိချက်များအရ အကောက်တောင်မှာ ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော်များလဲ ရှိပါတယ်။ အကောက်တောင်ရှိ ဗုဒ္ဓ ဆင်းတုတော် ပေါင်း (၃၇၀)ခန့်ကို ဖူးမျှော်တွေ့ရှိနိုင်ပါတယ်။ ဆင်းတု တော ်အားလုံးဟာ ကျောက်သားနံရံပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ကျောက်ဆစ်လက်ရာများ ဖြစ်ပါတယ်။ ဆင်းတုတော် များတွင် ထိုင်တော်မူ ဆင်းတု (၂၄၆)ဆူ၊ ရပ်တော်မူဆင်းတု (၁၀၉)ဆူနှင့် လျောင်းတော်မူဆင်းတု(၁၅) ဆူခန့်ကို တွေ့ရှိရပါတယ် ။

• 

• 

READ ဘာမီယန် ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော်ကြီးများ ပြန်လည်တည်ထားရေး

Credit : MTT

(စိရံ ~ တိဋ္ဌတု ~ သဒ္ဓမော)
သမ္မတီတိ~ သမိုင်း။ ။ ပါရောဏေဟိ။ရှေးကတတ်သိ။ပညာရှိတို့သည်။ယံဝစန။ံ အကြင်~စကားကို။သမ္မတိ။
ပြောဆိုသမုတ်အပ်၏။ဣတိတသ္မာ။ထို့ကြောင့်။တံဝစနံ။ထိုစကားသည်။သမိုင်း။သမိုင်းမည်၏။ဤကဲ့သို့ ရှေးရှေးက
တတ်သိသော ပညာရှိအပေါင်းတို့၊ကောင်းစွာပြောဆိုသမုတ်အပ်သောစကားအစဉ်သည်သမိုင်းဟုတွင်လေ၏။
ထိုသမိုင်းစကားကို~အတည်စွဲမှတ်၍ မကဲ့ရဲ့အပ်။
သို့အတွက် အကောက်တောင် သမိုင်းစကားကိုထင်ရှားအောင်ရေးပါအံ့။

မြန်မာပြည် အလည်ပိုင်းရှိ ဟင်္သာတမြို့/ခရိုင်၊မြောက်ဘက်နယ်အဆုံး။ပြည်မြို့ ခရိုင် တောင်ဘက်နယ်အဆုံး။။နှစ်နယ်စပ်ကြား ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းထိပ်၌။ညို့ညို့ မှိုင်းမှိုင်း။ပင်းကိုင်း ပင်စောက်။
ပိတောက်ရွှေဝါ။မာလာဖူးငုံ။
ပန်းမျိူးစုံရောယှက်၍၊နှစ်သက် ကြည်နူးစရာ အလွန်ကောင်းသော ဤအကောက်တောင်ကြီးသည် ထင်ရှားစွာ တည်ရှိပါ၏။
ထိုတောင်ကြီး၏အနောက်ဘက်၌၊အလယ်အလပ်တောင်ဖြင့်
တောင်လပ်ဟုခေါ်ပါသည်။
တဖန် ထိုတောင်၏အနောက်
ဘက်၌ငယ်သောတောင်ဖြစ်၍ တောင်ငယ်ဟုခေါ်ပါသည်။

Credit မြန်မာပြည်၏ဘုရားစေတီပုထိုးတော်များသမိုင်း

• 

---

အကောက်တောင်သည် ပဲခူးတိုင်းဒေသကြီး ပြည်ခရိုင် ပန်းတောင်းမြို့နယ် ထုံးဘိုမြို့ အဆုံးနှင့် ဧရာဝတီတိုင်းဒေသကြီး ဟင်္သာတခရိုင် ကြံခင်းမြို့နယ် သောကြာဒူး ကျေးရွာအုပ်စု၌ တည်ရှိပြီး ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းပါးယံရှိ ကျောက်သားနံရံများတွင် ရေးထွင်းထားသော ရှေးဟောင်းဘုရားဆင်းတုများ အမြောက်အမြားရှိသည့်အတွက် အနယ်နယ် အရပ်ရပ်မှ ဘုရားဖူးဧည့်သည်များသာမက နိုင်ငံခြားသားခရီးသွားများလည်း လာရောက်လည်ပတ်ဖူးမြော်ကြသည်။ ရှေးအခါက ဤနေရာသည် လှေသင်္ဘောများကို အခွန်ကောက်ယူရာ နေရာဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် လှေဖြင့်ပါလာကြသော ကျောက်ဆစ်ပညာရှင်များက ကျောက်တောင်ကမ်းပါးယံကြီးများကို ထွင်းထု၍ နှောင်းလူတို့ ပူဇော်နိုင်ရန် မိမိတို့တတ်မြောက်ထားသည့်ပညာဖြင့် လုပ်အားဒါနပြုခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ အကောက်တောင်တွင် ဗုဒ္ဓဆင်းတုတော်ပေါင်း (၃၇ဝ) ခန့်ကိုဖူးမြော်တွေ့ရှိနိုင်ပြီး ဆင်းတုတော်အားလုံးသည် ကျောက်သား နံရံပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသော ကျောက်ဆစ်လက်ရာများဖြစ်ပြီး ထိုင်တော်မူ ဆင်းတုတော် (၂၄၆) ဆူ၊ ရပ်တော်မူဆင်းတု (၁ဝ၉) ဆူနှင့် လျောင်းတော်မူဆင်းတုတော် (၁၅) ဆူခန့် ရှိသည်။ ရုပ်ပွားတော်များ၏ လက်ရာများမှာ ကုန်းဘောင်ခေတ်လက်ရာများဖြစ်ပြီး အင်းဝခေတ်လက်ရာအချို့လည်း ပါဝင်သည်ဟု သုတေသီများက ခန့်မှန်းကြသည်။
Credit to Internet

crazy

ရင့်ကျက်ခြင်း

---

လူတစ်ယောက် ရင့်ကျက်တယ် မရင့်ကျက်ဘူးဆိုတာ အသက်နဲ့လည်းမဆိုင်ဘူး
ပျော်ပျော်နေတတ်တာ ခပ်တည်တည်နေတတ်တာနဲ့လည်း မဆိုင်သလို ဘွဲ့ဘယ်နှခု ရထားတယ်ဆိုတာနဲ့လည်း မပတ်သက်ဘူး

တကယ်တော့ ရင့်ကျက်မှုဆိုတာ အတွေ့အကြုံကနေ ဖြစ်လာတဲ့ ခံယူချက်တစ်ခုပဲ

ကျနော်အကြိုက်ဆုံးကတော့ ဆရာလင်္ကာရည်ကျော် ပြောဖူးတဲ့စကားလေး
“ရင့်ကျက်တယ်ဆိုတာ တခြားလူဘက်က တွေးပေးတတ်တာကို ခေါ်တာ”တဲ့

ဆရာပြောမှ ရှင်းသွားတယ်
ရည်းစားထားစဆို တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သဝန်တိုကြတယ် ဟိုဟာမဝတ်နဲ့ ဒီလိုမဝတ်နဲ့ ချုပ်ချယ်ကြတယ်
ကြီးလာတော့ သူ့ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတာကို နားလည်ပေးနိုင်လာကြတယ်

ငယ်ငယ်က ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာ ကိုယ်လိုချင်တာပဲ သိတယ် မိဘကိုပူဆာတယ် မိဘနဲ့ ပြသနာတွေ ဖြစ်တယ်
ကြီးလာတော့ ဒါတွေနည်းသွားတယ်
ဘာလို့ဆိုတော့ မိဘရဲ့နေရာကို ဝင်ကြည့်တတ်လာလို့ပဲ

အလုပ်မှာလည်း ဒီလိုပဲ
မရင့်ကျက်ရင် အလုပ်မှာ အဆင်ပြေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး
ငါ ဒီလောက်လုပ်ပေးရက်နဲ့ ငါ ဒီလောက်အဆင်ပြေပြေ နေရက်နဲ့ သူတို့က ဘယ်လိုလို့ တွေးတတ်ကြတယ်
ကိုယ့်အောက်ကလူတွေအပေါ် မညှာမတာ မာန်မဲတတ်တယ်
ကိုယ့်အထက်လူကြီးတွေကိုလည်း ဒါတွေ ဒါတွေ မလုပ်ပေးရကောင်းလား ဆုံးဖြတ်တာကလည်း နှေးလိုက်တာ မပြတ်သားလိုက်တာ ပျော့လိုက်တာ စသဖြင့် အပြစ်တင်မိတတ်တယ်

အဲဒါမျိုးတွေ ပြန်စဉ်းစားကြည့်

ပြောင်းလဲလာတာတွေ အများကြီးရှိတယ်ဆို ဒါ ကိုယ် ရင့်ကျက်လာတာပဲပေါ့
အဲ့လိုမဟုတ်ဘဲ အရင်ကလည်း ဒီစိတ် ခုလည်း ဒီစိတ်ဆိုရင်တော့ အချိန်တွေသာကုန်သွားတယ် ရင့်ကျက်မလာဘူးပဲ ပြောရမှာပါပဲ

ကိုယ်ချင်းစာတယ်ဆိုတာ EQ ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုလည်းပဲ ဖြစ်တယ်

ဒီခေတ်မှာ EQ ဟာ အောင်မြင်ဖို့အတွက် အရေးကြီးကြောင်း တော်တော်လေး ပြောလာကြပြီ

ဒါကြောင့် ကိုယ် ဘယ်လောက်ရင့်ကျက်သလဲ တစ်နည်းအားဖြင့် ကိုယ်ဘယ်လောက် ကိုယ်ချင်းစာတတ်သလဲ ကိုယ်ဘယ်လောက် တခြားလူဖက်က လှည့်တွေးပေးနိုင်သလဲဆိုတာက

မယုံမရှိပါနဲ့

တချိန်မှာ ကိုယ့်အနာဂတ်အတွက် အရေးပါလာပါလိမ့်မယ်။

“ဒါဆို သင် ရင့်ကျက်လာပြီ”

ငယ်ငယ်တုန်း ကတော့
ကြိုးစားရင် ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ် လို့
ယုံကြည် ခဲ့ ဖူးပါတယ်

လက်တွေ့ ဘဝ မှာတော့
ဘာတွေကို ကြိုးစား ရမယ်၊
ဘာတွေကို လျစ်လျှူ ရှု တတ်ရမယ်
ဆိုတာ သဘောပေါက် သွားခဲ့ပြီ

ဒါဆို သင် ရင့်ကျက်လာပြီ။

အရှုံး ဆိုတာ
နာကျင် စရာ မဟုတ်သလို၊
အဆုံးသတ်လည်း မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိသွားပြီ

အရှုံးတွေနဲ့ မကြာခဏ ဆိုသလို
ရင်းနှီး လာရ ပေမယ့် အရှုံးသမားဆိုတဲ့
တံဆိပ်ကပ် မခံရအောင်
သင်ခန်းစာတွေ ယူတတ်လာခဲ့ပြီ

ဒါဆို သင် ရင့်ကျက်လာပါပြီ။

ဟိုးတုန်းက
သင်ယူတယ် ဆိုတာ
ဂုဏ်ယူနိုင်ဖို့ ဆိုတဲ့ ဦးတည်ချက်ပဲ ရှိခဲ့ပါ တယ်

နောက်ပိုင်းမှာတော့ သင်ယူတယ် ဆိုတာ
အသုံးချဖို့၊
မျှဝေဖို့၊
စတဲ့ တိကၱဲ့
အကြောင်းအရင်းတွေနဲ့
သင်ယူ လာတယ်။

ဒါဆို သင် ရင့်ကျက်လာပြီ။

၀မ်းနည်း နေပေမယ့် ပြုံးနေမိတယ်

ရင်ထဲ ဝမ်းသာပေမယ့်
တည်ငြိမ်အောင် နေနေ ပါ တယ်

ဒါဆို သင် ရင့်ကျက်လာပြီ။

လူဆိုတာ
အကောင်းနဲ့အဆိုး ရောနေတဲ့
သူတွေ မှန်း သိလာရတယ်

ဒါပေမယ့်
ကောင်းတဲ့အချက်တွေကိုပဲ
မြင်အောင်ကြည့်ပြီး ဆိုးတာတွေကို
လျစ်လျူ ရှု တတ်လာ ပါမယ်

ဒါဆို သင် ရင့်ကျက်လာပြီ။

အစပိုင်းမှာ
လူတွေ သတ်မှတ် ထားတဲ့
အောင်မြင်မှုကို ရှာတယ်

နောက်ပိုင်း မှာတော့
ကိုယ့်ရင်ထဲက ယုံကြည်နေတဲ့
အောင်မြင်မှုကိုပဲ ရှာတော့တယ်

ဒါဆို ရင့်ကျက်လာပြီ။

ဘယ်အချိန်မှာ ပြောရမယ်၊

ဘယ်အချိန်မှာ နှုတ်ဆိတ်နေရမယ်၊
သင်ကောင်းကောင်း သိလာပြီ

ဒါဆို သင် ရင့်ကျက်လာပြီ။

လူတွေရဲ့ စကားကို
ဂရု မစိုက်တတ်ဘူး

ဒါပေမယ့်
ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာ တရားကိုတော့
ဂရုစိုက် တတ်လာပြီ

ဒါဆို ရင့်ကျက်လာပြီ။

အဆိုးတွေ နဲ့ ကြုံရတိုင်း
ဝမ်းမနည်း တတ်တော့ဘူး

ဒါတွေဟာ အခိုက်အတန့်ပဲ ဆိုတာ
သိ သွားပြီ
ဒါဆို သင် ရင့်ကျက်လာပြီ။

ဆရာကြီးဦးအောင်သင်းအား
အစဉ်လေးစားလျက် ။

credit

<^>#လိုချင်မက်မောနေတဲ့သူဟာ

အမှန်တရားကို_မမြင်နိုင်ဘူး။

••••••••••••••••••••••••••••••••

လိုချင်မက်မောနေတဲ့ သူဟာ
တကယ်အကျိုးရှိတာကို မသိနိုင်ဘူး။

လိုချင်မက်မောနေတဲ့ သူဟာ
အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်ဘူး။

လိုချင်မက်မောမှု ဖြစ်လာတာနဲ့
အဲ့ဒီလူဟာ အမိုက်တိုက်ကြီး
အလွှမ်းခံရသလို ဖြစ်သွားတာပဲ။

မှန်လိုက်တာ .. လိုချင်လာပြီဆိုရင်
အကျိုးရှိတာတွေ အကျိုးမရှိတာတွေ
ဘာမှ မသိနိုင်တော့ဘူး။

တရားတာတွေ မတရားတာတွေ
ဘာမှမမြင်နိုင်တော့ဘူး။

လိုချင်နေတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာတော့
သူ့ရဲ့ဉာဏ်ဟာ ကန်းသွားပြီ။ အမိုက်
မှောင်ကြီး ဖုံးသွားပြီ။

မိုက်သွားတယ် မှောင်သွားတယ်
ဆိုတော့ ဘယ်မြင်တော့မလဲ။
ဘယ်သိတော့မလဲ။

သစ္စာရွှေစည်ဆရာတော် အရှင်ဥတ္တမ
Parallel
🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂🍂

ကောင်းကျိူးလိုရာပြည့်ကြပါစေ

မေတ္တာဆိုတာ “ရန်မရှိတာ”
🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸🌸

မေတ္တာဆိုတာ “အဝေရ” ရန်မရှိဘူးတဲ့။
ရန်မရှိဘူးဆိုလို့ တချို့က ထင်ကောင်းထင်လိမ့်မယ်။
ကိုယ်ကတော့ မေတ္တာပို့တာပဲ။
ကိုယ့်ကိုလာပြီး ရန်လုပ် တဲ့သူတွေ ရှိနေတာပဲလို့။
မြတ်စွာဘုရားတောင်မှ မေတ္တာပွားတာ
သတ္တဝါတွေအားလုံးအပေါ်မှာ နော်။
ဒါတောင်မှ ဒေဝဒတ်ကြီးက လာပြီးတော့
ရန်လုပ်သေးတာပဲ၊ ရှိတာပေါ့ နော်။
အဲဒီတော့ ရန်ဆိုတဲ့နေရာမှာ ဘာကိုဆိုလိုတာ
လဲဆိုတာ အဓိကအားဖြင့် “ပုဂ္ဂလဝေရ” နဲ့
“အကုသလဝေရ”။

ပုဂ္ဂလဝေရ ဆိုတာ ပုဂ္ဂိုလ်ရန်သူ။
အကုသလဝေရ က အကုသိုလ်ဆိုတဲ့
စိတ်ထဲကရန်သူ။
သြော် -မေတ္တာဆိုတဲ့နေရာမှာ ဒေါသဆိုတဲ့
ရန် မရှိဘူး။ မေတ္တာ ရှိသွားတဲ့အတွက်
ဒေါသဆိုတဲ့ရန် မရှိတော့ဘူးလို့ဆိုတာ
“အဝေရ” ရန်ကင်း သွားတာ။
မေတ္တာထားလိုက်ရင် လူက အဆင့်မြင့်သွား
ပြီ။ မေတ္တာမထားနိုင် ရင်တော့ လူက နိမ့်ကျ
သွားတာပဲ။

ဟော-သူကဆဲလို့ ကိုယ်က ပြန်ဆဲရင်
နှစ်ယောက်စလုံး “လူမိုက်” ဖြစ်သွား ပြီနော်။
မေတ္တာထားလိုက်လို့ရှိရင် နံပါတ် (၁) က
ကန့်သတ်လို့ မရဘူးနော်။
မေတ္တာဆိုတာ အကန့်အသတ်မထားရဘူး။

တချို့ကဆိုသေးတယ်၊ သတ္တဝါတွေ
ကျန်းမာကြပါစေ၊ ခြင်တို့၊ ကြမ်းပိုး တို့မပါ
ဆိုတာလေ။
ဒါမျိုးမေတ္တာကို ဒီပုဂ္ဂိုလ်မှာထားမယ်၊
တခြားပုဂ္ဂိုလ်မှာ မထားဘူးဆိုပြီး အဲဒီလို
မဖြစ်စေရဘူး။
အားလုံးကို ခြုံငုံပြီး မေတ္တာပွားရမှာဖြစ်လို့
“အပ္ပမာဏ” တဲ့ အတိုင်းအတာ အကန့်
အသတ်မရှိဘူး။ အစဉ်ထာဝရ မေတ္တာ ထား
ရမယ်။
သတ္တဝါတွေ အားလုံးအပေါ်မှာ ဖြန့်ကျက်တဲ့ေ
မေတ္တာနဲ့ နေနိုင်ထားနိုင် အောင် ကြိုးစားပါ
တဲ့

ဆရာတော်ဒေါက်တာအရှင်နန္ဒမာလာလဘိဝံသ

Posted_by_Words_of_Buddha

[ မေတ္တာနှလုံး အစဥ်သုံး တရားတော်မှ]

Word of Buddha မှ တင်သမျှသော
တရားတော်များအား မည်သူမဆို
ခွင့်တောင်းစရာမလိုပဲ လွတ်လပ်စွာ
ကူးယူမျှဝေနိုင်ပါသည်။
ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေ။
🙏🙏🙏🙏🙏

“#ဆုကိုဘာကြောင့်တောင်းကြတာလဲ?” ဆိုတဲ့မေးခွန်း ———————————————-

လူငယ်လေးတစ်ယောက်က လာမေးသွားတယ်။
“ဆုကို ဘုရားမှာ ဘာကြောင့်တောင်းရတာလဲ”တဲ့။
သူသိချင်တာက ဘုရားမှာပဲ ဆုတောင်း၇တာလား
ဒီပြင်အခြားနေရာမှာကော ဆုတောင်းလို့ မရဘူးလား။
ဆုက မတောင်းပဲကော မရဘူးလားလို့ မေးချင်တာကို
မမေးတတ်တော့ သူမေးတတ်သလို မေးသွားခဲ့တာပါ။

★ “အကြင်ပုဂ္ဂိုလ်သည် အခြေခံလိုအပ်ချက်ဖြစ်တဲ့
ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကိုကား ပြုလုပ်၏။ သို့သော်ကား
ထိုသူသည် ဆုတောင်းခြင်းအမှုကိုကား မပြုလုပ်။
ထိုသူ၏ လားရောက်ရာ ဘုံဘ၀ဂတိသည် မသေချာ”လို့
ရှင်တော်မြတ်ဘုရားက ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါတယ်။

ဘုရားရှင်က “ကောင်ကင်သို့ ပစ်လွှတ်အပ်သော တုတ်သည်
မြေပြင်ပေါ်သို့ အဖျားဖြင့် ကျရောက်မည်လား
အရင်းဖြင့်ကျရောက်မည်လား အလယ်သားဖြင့်
ကျရောက်မည်လားဆိုတာ မသေချာသကဲ့သို့
ကုသိုလ်ကောင်းမှုပြုလုပ်ပြီးတော့ ဆုမတောင်းသောသူ၏
လားရောက်ဂတိသည်လည်း မသေချာမရေရာ”
ဥပမာလေးနဲ့လဲ ဟောကြားတော်မူခဲ့ပါသေးတယ်။

★ဦးဇင်းတို့ ဇာတိရပ်ရွာဘက်မှာက လုပ်အားခကို
အလုပ်သမားက တောင်းတဲ့အရာကို ပေးကြပါတယ်။
ရန်ကုန်မှာလို ပိုက်ဆံတစ်ခုကိုပဲ လုပ်အားခပေးတာမဟုတ်ပါဘူး။
ဆိုပါတော့ ဦးဇင်းက အလုပ်သမား တစ်ယောက်ကို ငှါးလိုက်တယ်။
အလုပ်ပြီးတဲ့အခါမှာ “ဒကာရေ မင်းလုပ်အားခကို ဆန်ယူမလား
ဆီယူမလား ပဲယူမလား စပါးယူမလား မြေပဲတောင့်ယူမလား
ပြောင်းဖူးဆန်မလား ပိုက်ဆံပဲယူမလား”လို့ မေးရပါတယ်။
ဒီအခါမှာသူက သူလိုချင်တဲ့အရာကို တောင်းပါတယ်။
သူက ဆန်ယူမယ်ဆိုရင်လဲ ဦးဇင်းက ဆန်ပေးလိုက်ရုံပဲပေါ့။

★ သူက“ ကြိုက်တာပေးပါလို့ပြောရင်ပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာယူရမှန်းမသိလို့
မပြောတတ်ဘူးပဲဖြစ်ဖြစ်” အဲဒီလိုအခါမျိုးကြတော့ ဦးဇင်းက
ဦးဇင်းအဆင်ပြေသာလေး ထည့်ပေးလိုက်တယ်။
ဥိးဇင်းထည့်ပေးလိုက်တာဟာ သူ့အတွက်
အသုံးကျချင်လဲ ကျမယ် မကျချင်လဲ မကျဘူး။
ဒါပေမယ့် ဥိးဇင်းပေးတာပဲ သူယူသွားရတော့တယ်။
ဒီလိုမျိုး ဦးဇင်းပေးတာကို မယူချင်ရင် အစကထဲက
ဘာယူမှာလဲ မေးနေကထဲက လိုချင်တာကို
ယူချင်တာကို ပြောပေါ့။ သူမပြောတော့ ကိုယ်လဲ
အဆင်ပြေတာပဲ ပေးလိုက်ရတော့တာပေါ့။

★ ကုသိုလ်တွေ လုပ်ထားရင် လိုချင်တာကို ရနိုင်တယ်လို့
ကိုယ်က သိထားတယ်။ ဒါပေမယ့် ကုသိုလ်တွေလုပ်ပြီးတော့
လိုချင်တာ ရချင်တာကို မတောင်းဘူးဆိုရင် ကုသိုလ်ကံက
သူပေးချင်တဲ့အရာကို ပေးလိုက်မှာပဲ။ သူကတော့
ကောင်းမယ်ထင်တာကို ပေးလိုက်တာဖြစ်ချင်ဖြစ်မှာပေါ့။
ဒါပေမယ့် ကောင်းတာတိုင်းကို ကိုယ်က ကြိုက်ချင်မှကြိုက်မှာလေ။
ဒီလိုမဖြစ်ချင်ရင်တော့ ဆုတောင်းပေါ့။

ဆုက မတောင်းပဲမရဘူးလားဆိုတဲ့ မေးခွန်းကို
ဖြေ၇မယ်ဆို၇င် မတောင်းပဲ ရတော့ရတယ်။ ဒါပေမယ့်
ရတဲ့ဆုဟာ ကိုယ်လိုချင်တာတော့ ဖြစ်ချင်မှဖြစ်မယ်။
ဆုတောင်းပြည့်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်လုပ်ထားတဲ့
လုပ်အားခက ထိုက်တန်စွာရရှိတာပဲဖြစ်တယ်။
ဘာမှ မလုပ်ပဲ အချောင်ရရှိတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။

★ ဒီလောက်ဆိုရင် ဆုကိုဘာ့အတွက်ကြောင့် တောင်းရတယ်
ဆုက မတောင်းပဲမရဘူးလားဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့
ရှင်းသွားလောက်ပြီလို့ ယူဆတယ်။ ဒါကြောင့်
အခုဆက်ပြောချင်တာက ဆုကို ဘုရားမှာပဲ
တောင်းရတာလားဆိုတာနဲ့ ပတ်သက်လို့ ပြောချင်တယ်။

ဆုကို ဘုရားမှာမှမဟုတ်ဘူး။ ဘယ်မှာမဆိုတောင်းလို့၇တယ်။
ဒါပေမယ့် အဲဒီလူဟာ ကိုယ်အမှန်တကယ် လေးစားတဲ့သူ
ဖြစ်ဖို့တော့ လိုအပ်တယ်။ လူဆိုတာ ကိုယ်လေးစားတဲ့သူကို
ပေးထားတဲ့ကတိနဲ့ ကိုယ်မလေးစားတဲ့သူကို ပေးထားတဲ့ကတိ
သာမာန်လူတစ်ယောက်ကို ပေးထားတဲ့ကတိသုံးမျိုးထဲက
ဘယ့်သူ့ကို ပေးထားတဲ့ကတိကို ပိုပြီးတော့
တည်အောင်ကြိုးစားမလဲ။ သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါ။

★ တကယ်တော့ ဆုတောင်းတယ်ဆိုတာက ကတိပေးလိုက်တာပဲ။
ကျွန်တော်ဟာ ဒီလိုဖြစ်ချင်ပါတယ်။ ဒီလိုဖြစ်အောင်လို့
ဒီလိုဖြစ်အောင်လုပ်ရတဲ့ အလုပ်တွေကို ကြိုးကြိုးစားစား
လုပ်ပါ့မယ်လို့ ကတိပေးလိုက်တာပဲ။ ထေရဝါဒဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့
ဆုတောင်းတယ်ဆိုတဲ့ကိစ္စဟာ တန်ရာတန်ကြေးကို ပေး၀ယ်တာပဲ။
သူများဆီကနေ လက်ဖြန့်ခံပြီးတော့ အချောင်
အလကား တောင်းယူနေတာမဟုတ်ဘူး။

စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာတဲ့သူများ ကိုယ့်ကိုယုံကြည်မှုရှိတဲ့သူများကတော့
ဘယ်သူ့ကိုမှ ကတိမပေးဘူး။ ကတိပေးနေစရာမလိုဘူး။
ကိုယ်စိတ်ထဲကဖြစ်ချင်တာကို ဖြစ်အောင်
ကိုယ့်ဘာသာ မှန်မှန်လုပ်သွားကြတာပဲ။

★ အလောင်းတော်သုမေဓာရှင်၇သေ့ဟာ
ဒီပင်္ကရာမြတ်စွာဘုရားဆီမှာ တပည့်တော်
ဘုရားဖြစ်ရပါလို၏လို့ ပါးစပ်ကနေ
ထုတ်ပြီးတော့ ဆုတောင်းခဲ့တာမဟုတ်ဘူး။
ငါလဲ သူ့လိုမျိုး လောကအကျိုးသယ်ပိုးဆောင်ရွက်နိုင်တဲ့
ဘုရားဖြစ်အောင်လုပ်မယ်လို့ စိတ်ထဲကနေ
ဆုံးဖြတ်လိုက်တာဖြစ်တယ်။ ဒါကို ဗုဒ္ဓ၀င်ကျမ်းပြု
ဆရာတွေက ဆုတောင်းတယ်လို့ ပြောခဲ့ကြတာဖြစ်တယ်။

ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ်လေးစားပြိးတော့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း
ဖြစ်အောင်လုပ်နိုင်တဲ့သူတွေက သူတစ်ပါးကို ပါးစပ်ကနေ
ထုတ်ပြီးတော့ ကတိပေးနေစရာ သို့ ဆုတောင်းနေစရာမလိုဘူး။
ကိုယ့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကိုယ်လေးစားဖို့ မသေချာဘူး။
ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း ဖြစ်အောင်လုပ်ဖို့ မသေချာဘူးဆိုရင်တော့
ကိုယ်အမှန်တကယ်လေးစား၇တဲ့သူကို ကတိပေးတာ
သို့ ဆုတောင်းတာဟာ လုပ်သင့်တယ်။

★ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူ့ကိုလေးစားတဲ့စိတ်ကြောင့်
မဖြစ်ဖြစ်အောင် လုပ်သွားနိုင်ခြင်းဆိုတဲ့
အကျိုးကျေးဇူးကို ရရှိခံစားနိုင်လို့ပါ။
ဒါဆိုရင် ဆုက ဘုရားမှာပဲ တောင်းရတာလားဆိုတဲ့
မေးခွန်းနဲ့ ပတ်သက်လို့လဲ ၇ှင်းသွားလောက်ပြီလို့ ထင်ပါတယ်။
“ဆုတော့တောင်းပါရဲ့ အဲဒီဆုတောင်းပြည့်ဖို့အတွက်
ထိုက်တန်တဲ့အလုပ်ကို မလုပ်ဘူးဆိုရင်
ဆုတောင်းမပြည့်ဘူး”လို့ ဘုရားရှင်က
အတိအလင်း ဟောကြားခဲ့ပြီးပြီဖြစ်တယ်။

ဆုတောင်းတယ်ဆိုတာဟာ ကိုယ်လိုချင်တဲ့အရာကို
ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပဲဖြစ်တယ်။
ပြီးတော့ အဲဒီအရာကို ရဖို့အတွက်
သူနဲ့ထိုက်တန်တဲ့ အလုပ်ကို လုပ်ရမယ်။

★ ဒါကြောင့် အနှစ်ချုပ်လိုက်ရင်
ဆုက တောင်းကို တောင်းရမှာပါ။
ဆုမတောင်းတဲ့သူဟာ တော်တော်ကြီးကို
မိုက်မဲတဲ့သူပဲလို့ ပြောချင်တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့
လူဆိုတာ ကိုယ်လိုချင်တဲ့အရာဟာ ဘာဖြစ်တယ်ဆိုတဲ့
ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုလောက်တော့ ချမှတ်သင့်တာပေါ့။
ဆုံးဖြတ်ချက်တော့ ချမှတ်ပါရဲ့။
အဲဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖြစ်အောင်မလုပ်နိုင်ရင်တော့
ဆုတော့တောင်းပါရဲ့ ဆုတောင်းပြည့်အောင်
မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင်တော့ ကိုယ့်ကို ငါဟာဘာလဲ
ဘာဖြစ်နေလဲ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ
သေချာပြန်လည်သုံးသပ်သင့်တယ်။

(တော်၀င်နွယ်)
(မည်သည့်ပို့စ်ကိုမဆို လွတ်လပ်စွာ ကူးယူ မျှဝေ
ထပ်ဆင့် ဓမ္မဒါန ပြုနိုင်ပါသည်။)
Click here if you love to read more Dhamma quotes-
နှလုံးသားအာဟာရ (www.facebook.com/heartarharya)
ပြန်လည်မျှဝေပူဇော်ပါသည် ။

မေတ္တာဖြင့် – သစ္စာ၏ သစ္စာ

𝓓𝓱𝓪𝓶𝓶𝓪𝓮𝓲𝓪𝔂𝓪𝓽𝓱𝓪𝓻