စွဲနေတဲ့မီးနှင့် မီးပုံပွဲ

တဏှာ မာန ဒိဋ္ဌိစတဲ့ ကိလေသာတွေကို
မကောင်းမှန်းသိပေမယ့် လူတွေက
လက်သပ် မွေးထားကြတယ်။

တဏှာက ကလေးလိုပဲ
ဟိုဟာမြင် ပူဆာ ဒီဟာမြင် ပူဆာနဲ့။

မာနကတော့ အသာတကြည်
ရရင်ရ မရရင်ပြိုင်။ ရတော့
ကိုင်ပြပြီး ဆောင့်ကြွားကြွား။

ဒိဋ္ဌိက ဘုံဆိုင် အများဆိုင်ကို
ကိုယ်ပိုင်လုပ်ပြီး ရေတွက်ပေး
နေတယ်။

ဒီနည်းနဲ့ ရလာတဲ့ပစ္စည်းတွေကို
ဒိဋ္ဌိက ထစ်ပေး မာနက လှဲပေး
တဏှာက ခွထိုင်နှင့် ငါပိုင်လုပ်
ငါစွဲကြီးနေကြပြီ။

သွေးတိုး သားတိုး ဥာဥ်စရိုက်ဆိုးတွေက
ထိုးကျင့်တော့ လောဘက မခံနိုင်တာ့ဘူး။
ဒီတော့ နီးရာ ပူဆာရော။

အဲဒီမှာ မာနကလည်း တဏှာငြီးတာ
နားငြီးမခံနိုင်လေတော့ သွေးဆူသွေး
ပွက်တာ ရပ်ပါစေဆိုပြီး လိုတာရှာပေး။

ဒိဋ္ဌိက မာနရှာပေးသမျှ တစ်ရွေးသားမျှ
မပျက်ဆီးရအောင် စိတ်မှာဆောင် ကိုယ်
မှာပိုက် သိမ်းပိုက်ထားရတယ်။

ငါမြင် ငါကြား ငါကိုယ်တိုင် ထိတွေ့
ခံစားရသည်ဆိုတဲ့ ငါပိုင် ငါစွဲကြီးနဲ့
တစ်ဖက်အဆင်းကို အတင်းရအောင်
ယူခဲ့တာ မဟုတ်လား။

ငါစွဲ သူစွဲ စွဲနေတဲ့မီး ဘယ်ပုံ
ဘယ်နည်း ငြိမ်းသတ်ကြပါ့မလဲ။

မီးဆိုတာ ထင်းကိုမှီပြီး အဲဒီထင်းကိုပဲ
အပူတိုက်ခြင်း လောင်မြိုက်ခြင်း
မျိုဝါးခြင်း ပြုတတ်သလိုပဲ။

ကိလေသာ အာရုံဆိုတာကလည်း အာရုံ
လိုက်စားသူ လူတွေကို မှီပြီး အဲဒီလူတွေ
ကို ပူပန်စေတတ် ပျက်စီးစေတတ်ပါတယ်။

ဒါပေမယ့် လူတွေကတော့ ပူမှန်းလည်း
မသိ ပျက်စီးမှန်းလည်းမသိ။

မယားတစ်ဖက် သားတစ်လက်နဲ့
ကိလေသာမီးပုံပွဲကြီးကို ပျော်ပျော်ကြီး
ဆင်နွှဲကခုန်နေကြရဲ့ဗျာ။

မဟာဗောဓိမြိုင်ဆရာတော်ဘုရားကြီး

Via – Parallel

“မာနမကြီးနဲ့”

မာနသိပ်မကြီးပါနဲ့။ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်အထင်ကြီးပြီးတော့ သူများကိုအထင်မသေးပါနဲ့။
ကိုယ်အထင်သေးထားတဲ့သူက ကိုယ်အထင်သေးသလို ဟုတ်ချင်မှာလည်းဟုတ်မှာပါ။
အခုလောလောဆယ်မှာ ကိုယ့်ရဲ့အထင်သေးစရာ ဖြစ်နေပေမယ့် တစ်ချိန်မှာ
ကိုယ့်ထက်သာချင်သွားမှာပဲ။ ကိုယ်အထင်ကြီးစရာ အနေအထားမျိုးရောက်ချင်
ရောက်သွားမှာပဲ။ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးပြီး သူများကိုအထင်သေးတဲ့စိတ်နဲ့ မပြောသင့်
မပြောသင့်ထိုက်တာ ပြော၊မလုပ်သင့် မလုပ်ထိုက်တာလုပ်မိရင် ကိုယ်ပဲပြန်ပြီး ဒုက္ခရောက်
တတ်ပါတယ်။

၀ိဋဋူဘဇာတ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ပေါ့။ကျွန်မက မွေးတဲ့သားဆိုပြီးတော့ ဝိဋဋူဘထိုင်သွားတဲ့
နေရာနွားနို့ရည်နဲ့ ဆေးလိုက်တော့ ဟိုကရန်ငြိုးဖွဲ့ပြီး မင်းတို့က နွားနို့နဲ့ပဲဆေးတယ်။ ငါက မင်းတို့
လည်ချောင်းသွေးနဲ့ဆေးမယ်လုပ်လိုက်တာ။ ဘုရားမျိုး သာကီ၀င်တွေ တစ်ဆွေလုံး တစ်မျိုးလုံး
အသတ်ခံရပါတယ်။ဒါဟာ မာနလွန်ကဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်အထင်ကြီးလွန်းလို့ ကြုံတွေ့ရတဲ့
ဆိုးကျိုးတွေပဲ။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်အထင်ကြီးလွန်းတဲ့သူဟာ သူများကိုအလိုလိုနေရင်း အထင်သေးသွား
တတ်တယ်။ မြင်မြင်သမျှလူကို လူလို့တောင်မထင်တော့ဘူး။လောကကြီးမှာ လူနဲ့တူတဲ့လူဆိုလို့
ငါတစ်ယောက်ပဲရှိတယ်လို့ အထင်ရောက်သွားတယ်။ဘယ်သူမှ ငါ့လောက်မရှိဘူး ဘယ်သူ့မှ
ငါ့လောက် မသိဘူးလို့ ဘ၀င်မြင့်သွားတယ်။ကိုယ့်ကိုယ်ကို သိပ်အထင်ကြီးလွန်းအားကြီးတော့
လူအချင်းချင်း ပြောဆိုဆက်ဆံတဲ့နေရာမှာ သူတစ်ဖက်သားကို အထင်သေးတဲ့စကားမျိုး၊
နှိမ့်ချတဲ့စကားမျိုးပြောမိတတ်တယ်။ ဆရာကြီးလေသံနဲ့ အထက်စီးကနေ လုံးကြီးတင်ပြောမိတတ်တယ်။

အထင်သေးစကားပြောခံရတဲ့ တစ်ဖက်သားက ငါ့ကို အထင်သေးတဲ့စကားပြောတယ်ဆိုပြီး
ကိုယ့်အပေါ်နာကျည်းမုန်းတီးသွားတယ်။ နဂိုကကူညီနေတဲ့လူကလည်း မကူညီတော့ဘူး။
နဂိုကစောင့်ရှောက်တဲ့သူလည်း မစောင့်ရှောက်တော့ဘူး။နဂိုကပေါင်းသင်းနေတဲ့လူကလည်း
မပေါင်းသင်းတော့ဘူး။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးပြီးသူများကို အထင်သေးခြင်းကြောင့်
ကိုယ်ပဲအကျိုးဆုတ်ယုတ်ရတယ်။

မာနကြီးတယ်ဆိုတဲ့စကားကို အထင်ကြီးတယ်လို့ သုံးနှုန်းထားတာလေးကိုက အင်မတန်
စိတ်၀င်စားဖို့ကောင်းတယ်။တရားသဘောတွေ အများကြီးပါတယ်။အထင်ကြီးတယ်ဆိုကတည်းက
အမြင်ကြီးတာမှ မဟုတ်ဘဲ။ အမှန်တကယ် လက်တွေ့တွေ ကြီးနေတာမှ မဟုတ်ဘဲ။“အထင်”
တွေပဲကြီးနေတာ။တကယ်တော့ လောကမှာ အထင်ကြီးတယ်ဆိုတာ အထင်တွေပဲရှိတာ။
မာနကြီးလောက်စရာ၊ ဘဝြမင့်လောက်စရာ ၊ခြေဖျားထောက်လောက်စရာဆိုတာ တကယ်တော့
ဘာမှမရှိဘူး။

ပစ္စည်းဥစ္စအနေနဲ့ တစ်လောကလုံး တစ်ကမ္ဘာလုံးမှာရှိတဲ့ လူတွေကို သူတို့ဘာမှမလုပ်ဘဲနဲ့
စားနိုင်သောက်နိုင်တယ်လောက်အောင် ကျွေးနိုင်၊ ပေးနိုင်၊စွန့်လှူနိုင်တဲ့ အနေအထားမျိုး
ကိုယ့်မှာရှိနေပြီးလား။သက်ရှိသတ္တဝါမှန်သမျှကို အချိန်တိုင်းလိုသလောက် ပေးလှူနိုင်လောက်
အောင် ကိုယ့်မှာမရှိသေးပါဘူး။ဒါဆို ပစ္စည်းဥစ္စာကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ ဘာလို့ မာနဖြစ်နေ
ဦးမှာလဲ။မာနဖြစ်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ပစ္စည်းဥစ္စာတွေကို မာနဖြစ်လောက်စရာလို့ ရူးသွပ်စွာ
ထင်နေတဲ့ စိတ်ကူးယှဉ်အထင်မျှသာပါပဲ။မာနကြီးတာဟာ အထင်သက်သက်ကြီးတာပါ။
အထင်ဆိုတဲ့ သဘာ၀ကိုက မကောင်းတဲ့ ဥစ္စာ၊ အထင်ကြီးတယ်ဆိုတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။

ရာထူးအနေနဲ့လည်း တစ်လောကလုံး၊ တစ်ကမ္ဘာလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်လောက်အောင် ကိုယ့်မှာ
ရာထူးအာဏာတွေ ရှိနေပြီလား။ပညာအနေနဲ့လည်း သိသင့်သိထိုက်တဲ့ လောကီ လောကုတ္တရာ
အကြောင်းအရာအားလုံးကို သဗ္ဗညုတဉာဏ်တော်ကြီးနဲ့ တန်းတူးယှဉ်နိုင်လောက်အောင်
ကိုယ့်မှာ သိနေ၊ တတ်နေပြီလား။အဲ့ဒီလိုအားဖြင့် မာနကြီးလောက်စရာလို့ ကိုယ့်ထင်နေတဲ့
အရာတွေကို အမြင့်မားဆုံး၊ အကြီးကျယ်ဆုံးစံချိန်တွေနဲ့ မှတ်ကျောက်တင်
စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ပါ။အစစ်ဆေးမခံနိုင်ဘူးဆိုရင် မာနမကြီးပါနဲ့။အထင်ကြီးမနေနဲ့ပါနဲ့။

မာနကြီးတယ်ဆိုရင် အထင်သက်သက်ကြီးနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။အထင်ဟာ အထင်ပါပဲ။
အမြင်မဟုတ်ပါဘူး။ အမှန်မဟုတ်ပါဘူး။တကယ်လက်တွေ့ မဟုတ်ပါဘူး။

ကိုယ့်ကိုယ်ကို တကယ်အထင်မကြီးတော့ဘူးဆိုရင် သူတစ်ပါးကိုလည်း အထင်မသေးတော့တဲ့
အတွက် စိတ်နေစိတ်ထားရော၊ အပြောအဆို၊ အပြုအမူပါ ပတ်၀န်းကျင်နဲ့
သဟဇာတဖြစ်လာလို့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ပိုအဆင်ပြေလာတဲ့အပြင် မပြစ်မှားသင့် မပြစ်မှားထိုက်တဲ့သူတွေကိုလည်း မပြစ်မှားတော့တဲ့အတွက် စိတ်အပူ၊
ဘ၀အပူတွေကင်းရှင်းပြီး ငြိမ်းအေးပျော်ရွှင်ရပါတော့တယ်။

{ အရှင်ဆန္ဒာဓိက(ရွှေပါရမီတောရ)}

(ငြိမ်းအေးသောဘ၀ပိုင်ရှင်ဖြစ်ဖို့မှ ကောက်နှုတ်ချက်)

ဓမ္မမိတ်ဆွေများ ကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေဗျာ

ဤဓမ္မဒါနကြောင့် သာသနာတော်ကိုထောက်ပံ့နိုင်ပြီး နိဗ္ဗာန်၏ အထောက်အပံ့ဖြစ်စေသား။

ဓမ္မမိတ်ဆွေများကျန်းမာချမ်းသာကြပါစေဗျာ…..

/\ /\ /\

Pay Thoe.
credit to ဓမ္မစာပေများဖြန့်ဝေမယ် မှ

𝓓𝓱𝓪𝓶𝓶𝓪𝓮𝓲𝓪𝔂𝓪𝓽𝓱𝓪𝓻

နတ်သမီး သာဓုခေါ်သောဒါန

သုမနသူဋ္ဌေးကြီး ထမင်းရည်ချောင်းစီး မောင်းတီးလျှက် အလှူပေးလေတိုင်း မနာလိုမဖြစ်ခဲ့။ သူဋ္ဌေးကဲ့သို့ လှူချင်
ပေးချင်သည့် အာသာဆန္ဒရှိ၏။ရှိပင်
ရှိငြားသော်လည်း လှူစရာမရှိ။

သူ့တာဝန်က သူဋ္ဌေးအိမ်တွင် မြက်ရိတ်။
ကျွဲနွားများစားဖို့ မြက်ရိတ် နွားစာစင်းရ
သည်။ကျွဲနွားတစ်ထောင်အတွက် တစ်နေ
ကုန် မြက်ရိတ်ရသည်။မြက်ရိတ်သမား
ဘဝ လွတ်ချင်သည်။သူဋ္ဌေး သုမနကဲ့သို့
မကြွယ်ဝချင်နေပါစေ၊ သူဋ္ဌေးနီးနီးလှူ
ချင်ပေးချင်စမ်းသည်။သူ၏အမည်ကား”
အန္နဘာရ”ဖြစ်ပေသည်။

တစ်နေ့တွင် ဥပရိဋ္ဌအမည်ရှိ ပစ္စေကဗုဒ္ဓ
အရှင်မြတ်သည် ဂန္ဓမာဒနတောင်၌ နိရော
ဓသမာပတ် ဝင်စားသည်။သမာပတ်မှထ
သော် မည်သည့်ကို ချီးမြောက်ရမည်ကို
ဖြန့်ကြက် ကြည့်၏။အလှူဒါနပြုလိုစိတ်
ရှိပြီး လှူခွင့်မကြုံသဖြင့် အထမမြောက်
သေးသည့်အန္နဘာရကိုတွေ့၏။ချီးမြောက်သင့်သောပါရမီကိုမြင်သည်။အရှင်မြတ်သည် ကောင်းကင်ခရီးမှကြွလာပြီး
သူဋ္ဌေးအိမ်ပေါက်ဝတွင် ရပ်လေသည်။

ဟာ…..။
မြက်ခြင်းထမ်းလာသည့် အန္နဘာရသည် ဆွမ်းရပ်နေသော အရှင်မြတ်ကို မြင်ရုံဖြင့်
ပီတိဖြစ်သွားသည်။ကြည်ညိုစိတ်ဖြစ်
လျှက် မြက်ထမ်းကို ပစ်ချကာအရှင်
မြတ်အပါးကပ်သွား၏။

“ဆွမ်း ရပါပြီလားဘုရား”
“ရပါလိမ့်မယ် ဒကာ”
အန္နဘာရသည်သပိတ်ကိုလှပ်ကြည့်သည်။ဆွမ်းဗလာ သပိတ်ဟောင်းလောင်းဖြစ်
သောအနေအထားတွေ့သည်နှင့်စေတနာ
စိတ်တွေလျှံဝေသွားတော့၏။”ခေတ္တဆိုင်းငံ့ တော်မူပါ။တစ်ပည့်တော်၏ ဒါနကို
ခံယူတော်မူပါ”

အန္နဘာရသည်အိမ်ထဲပြေးဝင်သွားသည်။သူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိ။သူပိုင်ပစ္စည်းက
မရှိ။သူဋ္ဌေးပိုင်ပစ္စည်းများသာဖြစ်၏။သို့သော်သူပိုင်ပစ္စည်းအနည်းငယ်တော့ရှိ၏။ယနေ့နံနက်စာ။သူ့တစ်ကိုယ်တာဝေစု
ရသည့် နံနက်စာ။ဤထမင်းနှင့်ဟင်းကို
လောင်းလှူလျှင်သူ့အနေဖြင့်ဝမ်းဟောင်းလောင်းဖြစ်မည်။ဆာလောင်မည်။

သို့သော် ယတိပြတ် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
မရှိလို့မလှူ မလှူလို့မရှိ ဆိုရိုးစကားအရ ပစ္စုပ္ပန် သံသရာကောင်းဖို့အတွက်တစ်နပ်
စာအလှူ ဒါနကို အရှင်မြတ်အား လောင်းလှူလိုက်လေသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ အလှူလေးတစ်ခု အထ
မြောက်သွား၍ အန္နဘာရ ကြည်နူးသွား
သည်။ခေါင်းပေါင်းထားသည့်ပုဆိုးကိုဖြေကာဖြန့်ခင်းလိုက်သည်။”အရှင်မြတ်ဘုရားဤနေရာမှာဆွမ်းဘုဉ်းပေးတော်မူပါ”။
အရှင်မြတ်က ထိုင်သည်။ ဣနြေ္ဒဖြင့်
ဆွမ်းဘုဉ်းပေးသည်။အန္နဘာရသည် သူပြုသည့်ဒါနအပေါ် ဝမ်းသာပီတိဖြစ်
နေ၏။ဆွမ်းအတွက် အနုမောဒနာတရား
ကို နှစ်လိုစွာ နာယူသည်။ တောင်းဆု
လည်းပြုမိသည်။

“အရှင်မြတ်ဘုရား ဤယနေ့ပြုသော ကောင်းမှုကြောင့် နိဗ္ဗာန်မရမီစပ်ကြား
ဘဝခပ်သိမ်း ဆင်းရဲဒုက္ခ မမြင်ပါရစေ
နှင့်။အလိုရှိက ခဏအတွင်း ပြည့်စုံပါရ
စေ။ထမင်းဖြစ်ရာ ဋ္ဌာနပင် မသိရေသာ သုခချမ်းသာ မှုနှင့် ပြည့်စုံပါရစေဘုရား”
အရှင်မြတ်က”လိုအင်ဆန္ဒ ပြည့်ဝစေ”
ဟူ၍ဆုပေးလိုက်လေသည်။ တစ်သက်
တွင် တစ်ကြိမ်မှမပြုဖူးသော ဒါနကောင်း
မှုအတွက်ကြည်နူးစိတ်ဖြင့်အိမ်ထဲဝင်လိုက်၏။

“သာဓုဗ်ာ…သာဓု။ကောင်းချီးသြဘာပြုပါတယ်။”ခင်…ခင်ဗျာ””သြော် ကျုပ်အိမ်
သားတစ်ယောက်က ကောင်းမှုကုသိုလ်
ုပြုကြောင်း သိရလို့ သာဓုခေါ်တာပါ”
“ကျွန်တော်ပြုတဲ့အလှူကိုသူဋ္ဌေးဘယ်လိုသိလဲ”အန္နဘာရ၏ တအံ့တသြအမေး
ကြောင့် သူဋ္ဌေးကရွှင်မြူးစွာ ရယ်သည်။

“ထီးချက်စောင့်နတ်သမီး ပြောတာပေါ့”
“ခင်ဗျာ””ငါ့လူ အံ့သြနေလား။ဒီနေ့ ဒီအ
ချိန်မှာ ထီးချက်စောင့်နတ်သမီးက သာဓု
ခေါ်သဗျ။နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ကျုပ်လှူဒါန်း
ပေးကမ်းနေတာ မခေါ်ဘဲ,ဒီနေ့မှ ဘာလို့
သာဓု ခေါ်တာလည်းလို့ နတ်သမီးကို
ကျုပ်အပြစ်တင်မိတယ်…။

“သြော်”
“ဒီတော့နတ်သမီးက အသင်သူဋ္ဌေးကို သာဓုခေါ်တာမဟုတ်ဘူး။အန္နဘာရ ရဲ့အလှူကို သာဓုခေါ်တာ။ သူစား
ခွင့်ရတဲ့ ထမင်းကိုမစား။အငတ်ခံပြီး
ပစ္စေကဗုဒ္ဓါအရှင်မြတ်ကို ပေးလှူမှု
ကြောင့် သာဓုခေါ်တာလို့ပြောတယ်။
ကျုပ် လှူဒါန်းမှုများဟာ မောင်ရင်လေး ဒီနေ့ လှူတဲ့အလှူလောက်အကျိုး
မရှိဘူး”

“မြင့်မြတ်တဲ့ အကျင့်သီလရှိတဲ့ ပစ္စေက
ဗုဒ္ဓကို လှူခွင့်ရတာ ဘယ်လောက်
ကုသိုလ္ထူးလဲ” အန္နဘာရသည်သဒ္ဒါစိတ်
ကြောင့် လှူလိုက်သော်လည်း မည်သို့
သောအလှူခံ ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည်ကို မစူး
စမ်းမိ။ခုတော့ ပစ္စေကဗုဒ္ဓါကို လှူလိုက်
ရမှန်းသိ၍ ဝမ်းသာသွားသည်။

“အန္နဘာရ သည်အလှူကို ငါ့ရောင်းပါ”
“ဗ်ာ””ဒီနေ့ သင်လှူတဲ့အလှူကိုငါ့အလှူ
ဖြစ်ပါစေ။ဒီအတွက် အသပြာတစ်ပြာ
ပေးပါ့မယ်”

အန္နဘာရ စားခွင့်ရသည့် ထမင်းဝေစု
တန်ဖိုးမှာအသပြာတစ်ပြားမဆိုထားနှင့်တစ်ရွေးပင်မတန်ပါ။သို့သော် သူ၏
သဒ္ဓါတရားဖြင့် လှူခဲ့သောအလှူကို
ငွေအသပြာဖြင့် ရောင်းဖို့စိတ်မကူးမိ။

“ခွင့်လွတ်ပါ သူဋ္ဌေးရယ် ကျွန်တော်
မရောင်းပါဘူး””နည်းလို့လား ဒါဆို
နှစ်ပြားယူ။ ဒါမှနည်းတယ်ဆိုရင်
လေးအသပြာယူ။ပြောနေတာကြာ
ပါတယ်…ဆယ်ပြားယူ။ကဲ စျေးဆစ်
မနေနဲ့…အသပြာနှစ်ဆယ်ယူ””သူဋ္ဌေးက
ကျေးဇူးရှင်ပါ။ဒါပေမဲ့ တစ်သက်မှာ
တစ်ခါသာ ပြုဖူးတဲ့ ဒီအလှူကိုတော့ မရောင်းနိုင်ပါခင်ဗျာ””ကဲ အသျပာ
တစ်ထောင်ဆိုရင်တော့ ရောင်းသင့်
ပါပြီ”အန္နဘာရစဉ်းစားသည်။ကျေးဇူး
ရှင် ကျေနပ်အောင်ဘယ်သို့ပြုရအံ့ဟု
တွေးလိုက်သည်။”သူဋ္ဌေး ခင်ဗျာ ခဏ သည်းခံစောင့်ပါ။အလှူကိုပေးလှူ
လို့ရမရ အရှင်မြတ်ကို မေးပါရစေ”

အရှင်မြတ် ထွက်သွားရာဘက်သို့ ပြေးလိုက်သည်။”အသင် ဒကာ သင်ပြုသောကုသိုလ်ကောင်းမှုကို
မျှဝေပေးနိုင်တယ်။သင့်အိမ်တွင် ထွန်းညှိထားသောဆီမီးတိုင်မှ
မီးလာကူးလျှင် မေလ်ာ့သြား
သော်လည်းထိုလာကူးသူက မီးရသွားသည့်နည်းတူ အလှူကို
မျှဝေသော်လည်း လျော့ပါးလေသည်
မဟုတ်ချေ”

အရှင်မြတ်စကားကြားရသော အန္နဘာရ သည်အမြန်ပြေးလာကာ “သူဋ္ဌေးမင်း
ခင်ဗျား အမ်ွအမ်ွ ယနေ့ပြုတဲ့ကုသိုလ်
ကောင်းမှုအတွက် အမျှပေးဝေပါတယ်.
.သာဓုသာခေါ်ပါတော့”သုမနသူဋ္ဌေးသည်
ဒါနကောင်းမှုအတွက် အမျှရလိုက်သဖြင့် မိမိလှူလိုက်ရသည့်အလား ဝမ်းသာ
ပီတိဖြစ်သွားသည်။ယင်းကောင်းမှုကို အကြောင်းပြုပြီး အန္နဘာရအားအသပြာ
တစ်ထောင် ချီးမြှင့်လိုက်သည်။

သူဋ္ဌေးသည် မြက်ထမ်းသမားဘဝမှ လွတ်မြောက်စေရုံမက သူနှင့်ထပ်တူ သူကောင်းပြုသည်။မင်းကြီးကလည်း
သူဋ္ဌေးအရာ သတ်မှတ်လျှက်သင့်တော်
သည့်နေရာတွင် မြေတစ်ကွက်ချီးမြှင့်
သည်။အိမ်ဆောက်ရန် ရှင်းလင်းချိန်တွင် မြေကွက်အပြည့်မျှ ရတနာရွှေအိုးများ တူးဖော်ရရှိရာ အန္နဘာရသည် နေ့ချင်းညချင်း သူဋ္ဌေးဖြစ်သွား၏။

ြှဖူစင်သောကောင်းမှု သဒ္ဒါတရား
အပြည့်ဖြင့်ပေးလှူခဲ့သည့်ဒါန,အလှူခံ
ပုဂ္ဂိုလ်မှာလည်း နိရောဓသမာပတ်မှထ၍ ချီးမြှင့်ထောက်ပံ့ခြင်းတို့သည် ထင်မှတ်
မထားသော စည်းစိမ်ကိုခံစားရပေသည်။

ကုသိုလ်ကောင်းမှုတည်းဟူသော ဒါနအမှု
သည်ပစ္စုပ္ပန် တမလွန်နှစ်ဘဝချမ်းသာရာ
ရပေသောကြောင့် တတ်နိုင်သမျှကြိုးစား
အားထုတ်ကြပါစို့လို့ တိုက်တွန်းရေးသား
လိုက်ရပေသည်။

======တရား ရတနာ=====

မခံချင်တဲ့စိတ်ကို ဆုံးမပါ
▬▬▬▬▬▬▬▬▬
အပိုင်း(၁)

★ ဒီနေ့ည ဘုန်းဘုန်း ဟောကြားမယ့်တရားကတော့ “#မခံချင်တဲ့စိတ်ကိုဆုံးမပါ” တဲ့။

★ မခံချင်တဲ့စိတ်ကို ဆုံးမပါ၊ ဒါ နေ့စဉ်ဘ၀မှာ ဖြစ်ပေါ်တတ်တဲ့ စိတ်အကြောင်းလေးတွေ အဲဒါလေးတွေကို သတိထားနိုင်အောင်၊ မလိုအပ်တဲ့ မရှိလည်းဖြစ်တဲ့ ဒုက္ခတွေမရှိအောင်။

★ မရှိဘဲနဲ့ ဖြစ်တဲ့ဒုက္ခဆိုတာ ဒါ ဘုန်းဘုန်းက အင်္ဂလိပ်လို တွေးပြီးတော့ ပြောတာ၊ Problems we can do without. မရှိလည်းဘဲ ဖြစ်တဲ့ဒုက္ခ။ ဆိုလိုတာက ကိုယ်က volunteer လုပ်ပြီးတော့ တကယ်လိုချင်ပြီးတော့ ယူမှဖြစ်တဲ့ ဒုက္ခ ၊ ဒါ အဓိပ္ပါယ်။မလိုချင်ဘူးဆိုရင် ဒီအတိုင်းပဲ။

★ မွေးလာကတည်းက ပါလာတဲ့ ဒုက္ခမဟုတ်ဘူး။ မွေးဖွားခါစ ကလေးလေးက ဘယ်သူ့အပေါ် မခံချင်တဲ့စိတ်ဆိုပြီးတော့ အဲ့စိတ်လေး ပါလာလား? ပါမလာဘူး။ ထမင်းဆာတယ် ဗိုက်ဆာ ဆိုတဲ့အကြောင်း မိခင်ကို အသိပေးတဲ့အနေနဲ့ သူငိုတယ်။ သူနို့စို့လိုက်ရရင် ပြီးသွားတာပဲ။

★ အဲဒီဒုက္ခ သူ့ဆီမှာ မရှိတော့ဘူး အဲဒီအချိန်လေ။ ဆာရကောင်းမလား ဆိုပြီးတော့ သူရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လည်း ပြန်ပြီးတော့ ဒေါသမဖြစ်ဘူး။ ရန်ငြိုးမထားဘူး။ ပင်ပန်းနေတယ် အိပ်ချင်တယ်ဆိုလည်း သူက ငိုပြတယ်။

★ အမေက သိပ်လိုက်တယ်ဆိုရင် သူအိပ်ပျော်သွားတဲ့အခါမှာ သူပြန်နိုးလာတဲ့အခါမှာ တကယ့်ကလေးငယ်လေး နဂိုကပါလာတဲ့ဒုက္ခ အဲဒီဒုက္ခကို ဆာလောင်တတ်တဲ့ဒုက္ခ၊ ပင်ပန်းတတ်တဲ့ဒုက္ခ၊ အဲဒီဒုက္ခတွေ သူကိုယ်တိုင် မကိုင်တွယ်နိုင်သေး၊ မဖြေရှင်းနိုင်သေးတာတောင်မှ မိခင်က ဝိုင်းပြီးဖြေရှင်းပေးတာ ဒီလောက် အပန်းမကြီးပါဘူး။

★ တစ်နှစ်သားအရွယ် နှစ်နှစ်သားအရွယ်။ နှစ်နှစ်သားအရွယ်လောက်ထိ အဲ့ကလေးလေး သူ့မှာ မခံချင်တဲ့စိတ်တွေ မဖြစ်ဘူး။ ကြီးလာတဲ့အခါကျမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဟိုလူနဲ့နှိုင်းလိုက် ဒီလူနဲ့နှိုင်းလိုက်၊ ကိုယ်က မနှိုင်းရင်လည်းပဲ စနစ်က နှိုင်းခိုင်းတယ်။ သွားပြီးတော့ ယှဉ်ပြိုင်ခိုင်းတယ်။

★ မူလတန်း သွားတက်ပြီဆိုရင် ကလေးတွေက လေးငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတယ်၊ အတန်းကျောင်းမှာ ဘယ်သူက ပိုတော်တယ်၊ ဘယ်သူက အတော်ဆုံး နံပါတ်တစ် အတန်းထဲမှာ၊ ဘယ်သူကတော့ နံပါတ်နှစ်၊ ဘယ်သူက နံပါတ်သုံး၊ အဲလို ပြိုင်ဆိုင်ခိုင်းတယ်။

★ ပြိုင်ဆိုင်ခိုင်းတဲ့အခါကျတော့ ကိုယ်က အထက်ရောက်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ အောင်တဲ့ပုဂ္ဂိုလ်၊ ချီးမွမ်းခံရတဲ့ပုဂ္ဂိုလ် ထဲမှာ မပါဘူးဆိုရင် စိတ်ထဲမှာ အားငယ်တယ်။ အဲဒီ အားငယ်တာ ဒါ မခံချင်စိတ်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းပါ။ မခံချင်တဲ့စိတ် တစ်မျိုးပါ အားငယ်တာ။ အင်္ဂလိပ်လို inferiority complex လို့ခေါ်တယ်။

★ ကိုယ့်ထက်သာတဲ့လူတွေကို ကြည့်ပြီးတော့ အားငယ်တယ်။ မာန တစ်မျိုးပေါ၊ ဟီနမာန်တဲ့၊ မာနတစ်မျိုး၊ မာနသုံးမျိုးရှိတယ် ဒါ ဟီနမာန်၊ နာသူရဲ့ မာန်ပေါ့၊ နာသူရဲ့ မာန၊ မခံချင်တဲ့စိတ်။

★ တခါတခါကျတော့ မိဘကိုယ်၌က ကိုယ့်သားသမီးတွေကို အချင်းချင်းနှိုင်းယှဉ်တယ်။ ကြိုးစား အစ်ကိုကြီးလို ကြိုးစား၊ အစ်မကြီးလို ဖြစ်အောင် ကြိုးစား။

★ အဲလိုပြောတဲ့အခါကျတော့ pressure နည်းတဲ့အချိန်မှာ စိတ်ဖိဆီးမှု နည်းတဲ့အချိန်မှာ ကလေးက သူရဲ့အကြီးတွေကို အားကျရင်အားကျမယ်။ အားကျတာတော့ ကောင်းပါတယ်။ Aspiration ဖြစ်တယ်ဆိုတာ ကိုယ်အားကျပြီးတော့ ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာ။

★ ဒါပေမဲ့ ဘာစိတ်အလိုလို ၀င်နိုင်တုန်းဆို မိဘက အဲလိုခဏခဏ သွားပြီးတော့ နှိုင်းတယ်ဆိုရင် တခါတခါက မိဘက ဘယ်လိုပြောတုန်း? နင်က နင့်အစ်မကြီးလို မဟုတ်ဘူး၊ နင့်အစ်ကိုကြီးလို မဟုတ်ဘူး ပြောရခက်လိုက်တာဆိုပြီး မခံချင်တဲ့စိတ် ဖြစ်အောင်လုပ်တယ်။

★ သူများ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမလား၊ ပြုပြင်မလားဆိုပြီးတော့ စေတနာနဲ့တော့ ပြောပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောတာ နှစ်ဖက်ဓါးသွားရှိတဲ့ ဓါးနဲ့ ပြောတဲ့အခါကျတော့ တစ်ဖက်က ကိုယ်ခုတ်ချင်တဲ့နေရာ ပြတ်ချင်လည်းပြတ်လိမ့်မယ်၊ ကျန်တဲ့တစ်ဖက်က အန္တရယ်ရှိနေတယ်။ Side effects တွေ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေများတယ်။

★ မခံချင်တဲစိတ်ရှိအောင် လှုံ့ဆော်ပြီးတော့ မခံချင်တဲ့စိတ်သွင်းပြီးတော့ ကြိုးစားခိုင်းတာ အဲဒီလို ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ များတယ်။

★ အဲလိုလုပ်တဲ့အခါမှာ စိတ်ဖိစီးမှု များလာရင် မောင်နှမအချင်းချင်းတောင်မှ အဲဒီအချိန်မှာ ကိုယ့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး၊ ကိုယ့်ရဲ့အစ်မကြီးကို အကြောင်းပြုပြီးတော့ သူ့တို့ စံနမူနာထားပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လာပြီး မိဘတွေက ကြိုးစားတိုက်တွန်းတယ်ဆိုတာ တခါတခါ ကိုယ်က အဲဒီစေတနာ မမြင်မိဘူး။

★ ဘာဖြစ်လို့ မမြင်မိတုန်း? စိတ်ဖိစီးမှု ဖြစ်သွားတာ stress ဖြစ်သွားတာ။

ဆက်လက်ဖော်ပြပါမည်။

ကျေးဇူးတော်ရှင်အောက်စဖို့ဒ်ဆရာတော်
ပါမောက္ခဒေါက်တာ အရှင်ဓမ္မသာမိ
🙏🙏🙏

“မခံချင်တဲ့စိတ်ကို ဆုံးမပါ” (၂၅.၁.၂၀၁၉) တရားတော်အသံတော်မှ ကူးယူရေးသား ပူဇော်ပါသည်။

Photo credit #အရိုး

ဥပေက္ခာနှင့် ဝေဒနာရှုမှတ်ခြင်း

မထူးဆန်းလှဘဲ ရိုးရိုးအာရုံ၀တ္တုတွေကို
မြင်ရ ကြားရ တွေ့ရ သိရတဲ့အခါများမှာ

၀မ်းသာတယ်လို့လည်း မရှိဘူး။
နှလုံးမသာတယ်လို့လည်းမရှိဘူး။

နေသာရုံတော့လည်း ရှိနေတာပဲ။
အဲဒါဟာ ဥပက်ေခာပါပဲ။

လောကီအာရုံ ကာမဂုဏ်၀တ္တုတွေနဲ့
စပ်ပြီးဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့ကို “သာမိသ
ဥပေက္ခာ” လို့ခေါ်တယ်။ လောကရေးရာ
လျစ်လျူရှုမှုကို ဆိုလိုတယ်။

သူက နိစ္စ သုခ အတ္တ အထင်မှား
အသိမှားတွေနဲ့ ပူးတွဲပြီးဖြစ်နေတယ်။

ဒါကြောင့် သူ့ကို “အညာဏုပေက္ခာ”
လို့လည်းခေါ်တယ်တယ်။ အသိဉာဏ်
မပါတဲ့ လျစ်လျူရှုမှုလို့ ဆိုလိုတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီဥပေက္ခာကိုတော့မမှီဝဲရဘူး။
ဖြစ်တိုင်း ဖြစ်တိုင်း ရှုမှတ်ပြီးတော့
ပယ်ရတယ်။

ရှုမှတ်ကောင်းတဲ့ ၀မ်းသာတာကို
“နိရာမိသုခ”ခေါ်တယ်။

အဲဒီ၀မ်းသာမှုတွေကို ရှုမှတ်လို့
ကောင်းကောင်း လွန်မြောက်သွားတဲ့
အခါကျတော့

စိတ်ထဲမှာ ၀မ်းသာတက်ကြွခြင်း
မရှိတော့ဘဲနဲ့ အသိကလေးဟာ
ငြိမ်သက်သိမ်မွေ့ပြီး

မှတ်တိုင်း မှတ်တိုင်း ယဉ်ယဉ်သာသာ
ကလေးနဲ့ ကောင်းနေတာရှိတယ်။

အဲဒါဟာ “နိရာမိသဥပကျခော”ပါပဲ။
တရားရေးရာ လျစ်လျူရှုမှုလို့ဆိုလိုတယ်။

ဒီဥပေက္ခာဟာ သင်္ခါရုပေက္ခာဉာဏ်များ
ကျတော့ ချီးမွမ်းလို့ မမီနိုင်အောင်ကို
နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီးတော့ အင်မတန်
နေကောင်းတာကို တွေ့ရတယ်။

ယောဂီဟာ နောက်ဆုံးကျတော့ ဒီ
“နိရာမိသဥပေက္ခာ”ကိုပဲ ရောက်ပြီးတော့

သူ့ကိုလွန်မြောက်ပြီး မဂ်ဉာဏ်
ဖိုလ်ဉာဏ် ဆိုက်ရောက်သွားအောင်
ဆက်လက်ပြီး မပြတ်ရှုမှတ်သွားရပြန်
တာပဲ။

လိုရင်းအတိုချုပ်ကတော့ ကိုယ်ထဲ
စိတ်ထဲမှာ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ခံစားမှုဆိုရင်

ချမ်းသာတဲ့ ကောင်းတဲ့ ခံစားမှုပဲဖြစ်ဖြစ်
ဆင်းရဲတဲ့ မကောင်းတဲ့ ခံစားမှုပဲဖြစ်ဖြစ်
နေသာရုံ သာမန်ခံစားမှုပဲဖြစ်ဖြစ်

ပေါ်လာသမျှကို အကုန်လုံး
စူးစိုက်ပြီး မှတ်သိရမယ်။

လောကရေးရာနဲ့စပ်တဲ့ ခံစားမှုဆိုရင်
ကောင်းတာပဲဖြစ်ဖြစ် ဆိုးတာပဲဖြစ်ဖြစ်
လက်မခံဘဲ ရှုမှတ်ပြီး ပယ်ရမယ်။

ပြီးတော့ တရားရေးရာနဲ့စပ်ပြီး
၀မ်းနည်းမှု ဖြစ်လာရင်လည်း သူ့ကို
ရှုမှတ်ပြီး တရားရေးရာ ၀မ်းသာမှုများ
ဖြစ်ပေါ်လာစေရမယ်။

အဲဒီတရားရေးရာ ၀မ်းသာမှုတွေ ဖြစ်လာ
ပြန်တော့လည်း သူတို့ကို လွန်မြောက်သွား
အောင် ရှုမှတ်သွားရမယ်။

လွန်မြောက်သွားတဲ့ အခါကျတော့
နူးနူးညံ့ညံ သိမ်သိမ်မွေ့မွေ့ ညင်ညင်
သာသာကလေး မှတ်ပြီး

ကောင်းနေတဲ့ နိရာမိသဥပေက္ခာကိုလည်း
မပြတ်ရှုမှတ်ပြီး အစဉ်အတိုင်း လိုက်နာ
သွားရမယ်။

ဒီလို လိုက်သွားရင် တစ်ပိုင်းစီ
တစ်ပိုင်းစီ ပြတ်ပြတ်ပြီး

ကုန်ကုန်သွားတဲ့ ခံစားမှု
ဝေဒနာကလေးကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်
တခြားရုပ်နာမ်တွေကိုပဲဖြစ်ဖြစ်

ရှုမှတ်ရင်း သိနေရင်းထဲက
အဲဒီရှိနေတဲ့ ရုပ်နာမ်အာရုံတွေရော

ရှုသိနေတဲ့ နာမ်တရားတွေရော
ဒီရုပ်နာမ် သင်္ခါရတွေ အကုန်လုံး

ချုပ်ငြိမ်းတဲ့ နိဗ္ဗာန်သဘောထဲကို
၀င်ရောက်ပြီး မျက်မှောက်တွေ့
သွားပါလိမ့်မယ်။

အဲဒါဟာ မဂ်ဉာဏ် ဖိုလ်ဉာဏ်
နိဗ္ဗာန်ကို မျက်မှောက်ပြုသွား
တာပါပဲ။

ရှုမှတ်နိုင်ကြ၍ ဝေဒနာနှင့်တကွ
ရုပ်နာမ်တရားတို့၏ အဖြစ်အပျက်
အနိစ္စ ဒုက္ခ အနတ္တ အချက်တို့ကို

မှန်မှန်ကန်ကန် ပိုင်ပိုင်နိုင်နိုင်ကြီး
သိမြင်လွယ်နိုင်ကြပါစေ။

မှန်ကန်ပိုင်နိုင်စွာ သိမြင်ကြ၍ မိမိတို့
ရည်မှန်းသော မဂ်ဖိုလ် ဉာဏ်စခန်းသို့
လျင်မြန်စွာ ဆိုက်ရောက်ကြပါစေ။

ကျေးဇူးတော်ရှင်
မဟာစည်ဆရာတော်ဘုရားကြီး
“ဝေဒနာ ရှုမှတ်ပုံ” တရားတော်မှ

𝓓𝓱𝓪𝓶𝓶𝓪𝓮𝓲𝓪𝔂𝓪𝓽𝓱𝓪𝓻

ဖြေဆေး !

တချို့လူတွေက
မင်းကို
စိတ်ဒဏ်ရာတွေပေးခဲ့လိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းအနားက
အဝေးဆုံးကိုထွက်ခွာသွားလိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
ဝမ်းနည်းစရာတွေဖန်တီးပေးလိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
နာကျင်မှုတွေပေးခဲ့လိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
တစ်သက်တာ
သင်ခန်းစာတွေပေးခဲ့လိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
မမေ့နိုင်စရာတွေပုံရိပ်တွေ
ဖန်တီးပေးလိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ
ဆက်သွယ်လာလိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
ပျော်ရွှင်အောင်ဖန်တီးပေးလိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
အကြောင်းမရှိပဲထားသွားလိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
ချစ်တတ်အောင်သင်ပေးခဲ့လိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
မလိုအပ်တော့တဲ့အချိန်မှာ
ပစ်သွားလိမ့်မယ် ။

တချို့လူတွေက
မင်းကို
လွမ်းစရာတွေနဲ့ထားခဲ့လိမ့်မယ် ။

ဒါဟာ
အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လာတဲ့အမျှ
တွေ့ကြုံရမယ့်
စိတ်ခံစားမှုတွေပါပဲ ။

လူတွေအများစုဟာ
သူတစ်ပါးရဲ့စိတ်ကို
ထိန်းချုပ်ဖို့
ချုပ်ချယ်ဖို့
ပိုင်ဆိုင်ဖို့
နှောင်ဖွဲ့ဖို့
အမြဲကြိုးစားကြတယ် ။

ဒါပေမယ့်
ကိုယ့်ကိုယ်တိုင်း
ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ကိုထိန်းချုပ်ဖို့
ဖြေသိမ့်ဖို့
ဖြေတွေးဖို့ကျပြန်တော့
မေ့နေကြတယ် ။

သူတစ်ပါးက
ပေးတဲ့စိတ်ခံစားမှုကို
နှစ်နှစ်ကာကာ ခံစားတယ်
စိတ်နှစ်ပြီး
ရင်ဘက်ကြီးနဲ့
အာရုံကိုစူးစိုက်ယူတယ် ။

ကိုယ့်မှာရှိနေတဲ့
စိတ်ဒုက္ခဆင်းရဲကိုတောင်
ကိုယ်ကိုယ်တိုင် မနိုင်တာ
သူတစ်ပါးရဲ့
စိတ်ဒုက္ခတွေကိုတော့
မျှဝေခံစားတယ် ။

သူတစ်ပါးက
ကိုယ့်ကိုထားသွားတယ်
ကိုယ်ဘက်က
နာကျင်ခံစားရတယ်
ဒါကလည်း
ထားသွားသူရဲ့အပြစ်မဟုတ်ဘူး
ကိုယ့်အပြစ်လည်းမဟုတ်ပါဘူး ။

ဒါဟာ
သဘာဝပဲလေ ။

လူတိုင်းလူတိုင်းကတော့
ကိုယ့်အပေါ်
အကောင်းမြင်စေချင်တယ်
အထင်ကြီးစေချင်တယ်
အချစ်ခံစေချင်တယ်ဆိုတာ
သဘာဝပဲလေ ၊

ဘာလိုလည်းဆိုတော့
စိတ်ဆိုတာ
မကောင်းတဲ့သာယာမှုကိုအပေါ်မှာ
မွေ့လျော်ပျော်ပါးတတ်တယ်လေ ၊

လူဆိုတာက
အမြဲတမ်း
ကိုယ့်အပေါ်မှာကောင်းတဲ့သူတွေချည်း
ရှိနေတာမှမဟုတ်တာ ၊

ကိုယ့်အပေါ်
ဆိုးတဲ့သူ/မကောင်းတဲ့သူတွေလည်း
ရှိနေအုန်းမှာပဲလေ ၊

သို့သော်
ထားခဲ့ခံရတဲ့
ကိုယ်က
ကိုယ့်အပေါ်
ကျရောက်လာတဲ့စိတ်ခံစားမှုကို
ကိုယ်က
ဘယ်လိုထိန်းချုပ်မလဲဆိုတာက
အရေးကြီးပါတယ် ၊

အဲလိုမထိန်းချုပ်ပဲနဲ့
သူတစ်ပါးကပေးတဲ့
စိတ်ခံစားမှုကို
ကိုယ့်ကဘက်က
မပြီးနိုင်ပဲ
ငိုယိုနေမယ်
စိတ်ဆင်းနေမယ်
စဉ်းစားနေမယ်
စိတ်သောကရောက်နေမယ်
ပူလောင်နေမယ်
ခံစားနေမယ်ဆိုရင်တော့
ကိုယ့်အပြစ်ဖြစ်သွားပြီ ။

ဘာလို့လည်းဆိုရင်
စည်းချက်မတူညီတဲ့
လူ့ဘဝဟာ
ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာနဲ့
ကိုယ်လုပ်ချင်တာ
ဘယ်တော့မှ
တစ်ထပ်တည်းမကျဘူးဆိုတာကို
လက်ခံနိုင်ရမယ် ။

သူကတောင်
ကိုယ့်ကိုယ်
မလိုချင်လို့
မလိုလားလို့
မချစ်လို့
စွန့်ပစ်သွားသေးတာပဲ ၊

ကိုယ်က
အဲဒါကြီး
မပြီးမပျက်နိုင်ပဲ
တွေးလိုက်
ဆွေးလိုက်နဲ့နေနေမယ်ဆိုရင်
ကိုယ့်ဒုက္ခကို
ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ရှာနေတာနဲ့
အတူတူပဲ မဟုတ်လား ? ၊

သူတစ်ပါးက
ကိုယ့်ကို
စိတ်ဒဏ်ရာတွေ
ဘယ်လိုပဲပေးခဲ့ပေးခဲ့
ဘာတွေပဲပြောနေပြောနေ
ဘယ်လိုပဲထားခဲ့ထားခဲ့
ကိုယ့်စိတ်အာရုံထဲမှာ
အကြာကြီးမခံစားပါနဲ့
အကြာကြီးလည်း
အစွဲမထားနဲ့ ။

ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာနဲ့
ကိုယ်လုပ်ချင်တာ
တစ်ထပ်တည်းမကျသေးလို့ပဲ
ခံယူလိုက်ပါ ။

နောက်တစ်ခုက
ဒီကမ္ဘာကြီးမှာ
ကိုယ့်ကို
တန်ဖိုးမထားတဲ့သူတွေချည်းနေတာ
မဟုတ်ပါဘူး
တန်ဖိုးထားတဲ့အများကြီးလည်း
ရှိပါသေးတယ်။

နောက်ဆုံးအနေနဲ့ပြောရရင်
ကိုယ့်ကို
အမြဲချစ်နေတဲ့မိဘနှစ်ပါးရှိပါသေးတယ်လေ ။

ဒီတော့
ဘယ်လိုလူတွေက
ကိုယ့်ကို
ဘာတွေပြောပြော
ဘာတွေပေးပေး
ဘယ်လိုလုပ်လုပ်
ဘယ်လိုပဲထားခဲ့ထားခဲ့
အရမ်းကြီးစိတ်မခံစားဖို့နဲ့
အရမ်းကြီးအစွဲမထားဖို့ပါပဲ ။

အချုပ်အနေနဲ့ပြောပြရရင်
ကမ္ဘာကြီးနဲ့ပဲယှဉ်ပြောပါရစေ

ဘယ်သူတွေကပဲ
ကိုယ့်အပေါ်မကောင်းနေပါစေ
မနာလိုနေပါစေ
မုန်းတီးနေပါစေ
အပြစ်တင်နေပါစေ
အဲဒါတွေအရေးမကြီးပါဘူး

အဓိကက
ကိုယ့်အပေါ်ကျရောက်လာမယ့်
သူတစ်ပါးကပေးလာတဲ့စိတ်ဒုက္ခမျိုးစုံကို
ကိုယ့်ဘက်က
ဘယ်လိုကာကွယ်ထိန်းချုပ်ရမလဲ ?

ဘယ်လိုမျိုးစိတ်ထားမလဲ ?

ဘယ်လိုမျိုးဖြေတွေးမလဲ ?ဆိုတာ
အရမ်းအရေးကြီးပါတယ် ၊

ကမ္ဘာပေါ်မှာ
ကိုယ်ထက်သာတဲ့လူတွေ
အဆင်ပြေနေတဲ့လူတွေ
အများကြီးရှိသလို

ကိုယ့်ထက်
အဆင်မပြေသေးတဲ့လူတွေလဲ
အများကြီး အများကြီးရှိပါသေးတယ် ။

ဒါကြောင့်
ငါတို့တစ်တွေဟာ
စည်းချက်တွေ
ဘဝနဲ့ဆန္ဒတွေ
မျှတမှုတွေ
မတူညီသေးတဲ့
ဒီကမ္ဘာကြီးပေါ်မှာ
ကိုယ်လုပ်ချင်တာနဲ့
ကိုယ်ဖြစ်ချင်တာနဲ့
တစ်ထပ်တည်းမကျတဲ့အရာကို
” ဘဝ “ပဲ ဆိုတာ
နားလည်ပြီး
ဖြေတွေး(ဖြည့်တွေး)ယူလိုက်ပါ ။

အဲဒါဟာအကောင်းဆုံး
စိတ်ဖြေဆေးနည်းပါပဲ ။

မျိုးဆက်သစ်အရှင်(ဖိုလေးလုံး)

ဗုဒ္ဓဂယာသွားရင်
အပါယ်ပိတ်တယ်ဆိုတာ မှန်ပါသလား။

"အရှင်ဘုရား-
 အိန္ဒိယက ဗုဒ္ဓဂယာကို ဘုရားဖူးသွားရင်
 အပါယ်ပိတ်ပြီး နိဗ္ဗာန်နဲ့ နီးသွားတယ်ဆိုတာ
 မှန်ပါသလားဘုရား"တဲ့။

မေးတဲ့သူက ဦးဇင်းရဲ့ ပစ္စည်းလေးပါး ဒကာမကြီး။
အရင်ကလည်း ဒီအကြောင်းအရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့
post တစ်ခု တင်ခဲ့ဖူးပါတယ်။
အခုလည်း အကြောင်းတိုက်ဆိုင်မှု ရှိလာတော့ ရေးဖြစ်
ပြန်ပြီပေါ့နော်။

ခက်တာက ဦးဇင်းတို့ ဗုဒ္ဓဘာသာ အတော်များများက
အပါယ်ပိတ်ဘုရားလို့ နံမည်တပ်ထားရင့့့်
ဆုတောင်းပြည့်ဘုရားလို့ နာမည်တပ်ထားရင့့့်
ဝဋ်ကြွေးကျေဘုရားလို့ နာမည်တပ်ထားရင့့့်
သူထက်ငါ သွားလိုက်ကြတာ အုန်းအုန်းကို ထနေကြတာပဲ။

ဒီလို အပြုအမူတွေကို မြင်ရတာ့
ဂေါတမ မြတ်စွာဘုရားရဲ့သာသနာမှာ တစ်ဆူတည်းသော
ဘုရားကို နံမည်တွေ အမျိုးမျိုးတပ်ပြီး အသိဉာဏ်နည်းတဲ့
လူတွေကို လှည့်စားသလို ဖြစ်နေတယ်။
ဘုရားတည်တဲ့သူကိုပဲ အပြစ်ပြောရတော့ မလိုလို
အယူသည်းတဲ့ ဘုရားဖူးတွေကိုပဲ အပြစ်ဆိုရတော့ မလိုလိုနဲ့
အဖြေပေးဖို့ခက်တဲ့ ပြဿနာတွေ ဖြစ်ကုန်ရော။

ဒါဖြင့် ဒီလိုနေရာတွေ သွားနေတာ ကုသိုလ် မရတော့ဘူး
လားလို့ မေးစရာ ဖြစ်လာတယ်။
ကုသိုလ် မရဘူးလို့တော့ ဦးဇင်း မပြောလိုပါဘူး။
ဒါကတော့ မိမိရဲ့ ယောနိသော မနသိကာရ ဆိုတဲ့ နှလုံးသွင်း
မှန်မှု-မမှန်မှု အပေါ်မှာ တည်ပါတယ်။
ဒါပေမယ့် ဘုရားကြိုက်တဲ့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်မှု ပူဇော်မှု
မဟုတ်တာကတော့ သေချာပါတယ်။
လွဲနေပါတယ်လို့ ပြောနိုင်ပါတယ်နော်။

ဘုရားကို တကယ်ကြည်ညိုပြီး တကယ် ဖူးချင်ပါသလား။
တရားကိုသာ အားထုတ်လိုက်ပါ။
ဘယ်မှ သွားစရာတောင်မလိုဘူး။
သွားလို့ တွေ့နေရတဲ့ ဘုရားတွေက သဏ္ဍာန်ဘုရားတွေ။
တကယ့် ဉာဏ်ဘုရားက တရားမြင်မှ ဖူးခွင့်ရမှာပါ။
တရားကိုမြင်တာနဲ့ ဘုရားကို မြင်ပါလိမ့်မယ်။

ယော ဟိ ပဿတိ သဒ္ဓမ္မံ၊ သော မံ ပဿတိ ပဏ္ဍိတော။
အပဿမာနော သဒ္ဓမ္မံ၊ မံ ပဿမ္ပိ န ပဿတိ။

ယော – အကြင်သူသည်။
သဒ္ဓမ္မံ – သူတော်ကောင်းတရားကို။
ပဿတိ ဟိ- ပဿတိဧဝ – မြင်သည်သာတည်း။
သော ပဏ္ဍိတော – ထိုသူတော်ကောင်းတရားကို မြင်သော
ပညာရှိသည်။
မံ – ငါဘုရားကို။ ပဿတိ – မြင်သည်မည်၏။

သဒ္ဓမ္မံ – သူတော်ကောင်းတရားကို။
အပဿမာနော – မမြင်သောသူသည်။
မံ – ငါဘုရားကို။
ပဿမ္ပိ – မြင်သော်လည်း။
န ပဿတိ – မြင်သည် မမည် ့့့့ တဲ့ဗျာ။

ကဲ ဒါဆိုရင် ဘုရားဖူးတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အတော်အသင့်
သဘောပေါက်မယ်လို့ ယူဆပါတယ်။
ဗုဒ္ဓဂယာသွားရင် အပါယ်ပိတ်-မပိတ် စိစစ်ကြည့်ရအောင်။

အပါယ်တံခါးပိတ်တယ်ဆိုတာ
အနိမ့်ဆုံး သောတာပန်ဆိုတဲ့ အရိယာဖြစ်မှ သေချာတာပါ။
ဒီအဆင့်အောက်က ကုသိုလ်တွေက အပါယ်မပိတ်နိုင်ပါဘူး။
ကုသိုလ်အဟုန်ကြောင့် တစ်ဘဝတန်သည် နှစ်ဘဝတန်သည်
အပါယ်မလားတာပဲ ရှိပါတယ်။
ဒါကလည်း သေခါနီးမှာဖြစ်တဲ့ အာရုံနိမိတ် ကောင်းမှ
ကောင်းရာဘုံဘဝကို ရောက်မယ်။
သားစွဲ မယားစွဲ ဥစ္စာစွဲတွေ လောဘ ဒေါသ မောဟတွေနဲ့
သေလို့ကတော့ ဘယ်နေရာပဲ သွားထားပါစေ
အပါယ်လွတ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။
အပါယ်မလားတာနဲ့ အပါယ်ပိတ်တာနဲ့ မတူဘူး။
အကွာကြီးပါ။

အပါယ်လားတယ်- မလားဘူးဆိုတာ သေခါနီးဆဲဆဲမှာဖြစ်တဲ့
အာသန္နကံ ကောင်း-မကောင်းအပေါ်မှာ မူတည်ပါတယ်။
အာသန္နကံကောင်းရင် အပါယ်မလားဘူး။
မကောင်းရင် အပါယ်လားမယ်။

သောဏမထေရ်ရဲ့ဖခင်ဖြစ်တဲ့ သားသတ် မုဆိုးကြီးကိုကြည့်။
တစ်သက်လုံး သူများအသက်သတ်ပြီး အကုသိုလ်တွေ
လုပ်ခဲ့သော်လည်းပဲ သားဖြစ်သူရဲ့ ကျေးဇူးတရားကြောင့်
သေခါနီးမှာဖြစ်တဲ့ အာသန္နကံ အားကောင်းပြီး သုဂတိကို
လားရတယ်။
တစ်ခါ- မာလ္လိကာ မိဖုရားကြီးကို လေ့လာကြည့်ပြန်တော့
လည်း အသဒိသ ကောင်းမှုရှင်ကြီး။
ဒါနပြုတဲ့နေရာမှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းလောက်အောင် လှူခဲ့တာ။
ဟော- သေခါနီးလည်းကျရော အကုသိုလ် အာသန္နကံက
အကျိုးပေးချလိုက်တာ အပါယ် တန်းကျသွားတာပဲ။

ဒါဖြင့် မြန်မာပြည်ကနေ ပိုက်ဆံတတ်နိုင်လို့ အိန္ဒိယနိုင်ငံက
သံဝေဇနိယလေးဌာနကို သွားနိုင်ရုံနဲ့
ဘုရားပွင့်ခဲ့တဲ့ မြေပေါ်ကို ခြေချခွင့် ရနေရုံလေးနဲ့
အပါယ်ဘေးကလွတ်ပြီး နိဗ္ဗာန်နဲ့ နီးသွားတယ်ဆိုရင့့့်

အဲဒီ လေးဌာနမှာရှိနေတဲ့ အိန္ဒိယက ကုလားတွေ
ဒီနေရာကို ပြစားပြီး စီးပွားရှာနေတဲ့သူတွေ
ဒီနေရာပေါ်နေပြီး ကျင်ကြီးကျင်ငယ် စွန့်နေတဲ့သူတွေ
ဒီနေရာပေါ်မှာ စျေးရောင်းဝယ်နေတဲ့သူတွေ
ဒီနေရာပေါ်ကို သွားလာနေတဲ့ တိရိစ္ဆာန်တွေ
ဒီနေရာပေါ်ကိုလာတဲ့ သားသတ်သမားတွေ
ဒီနေရာပေါ်ကို အလည်လာကြတဲ့ ဘာသာခြားတွေ
ဒီနေရာပေါ်ကို လာကြတဲ့ သူခိုးဓမြ ခါးပိုက်နှိုက်တွေ
ဒီနေရာပေါ် ဆော့ကစားနေတဲ့ ဒေသခံကလေးတွေ
ဒီလူတွေ အကုန်လုံး အပါယ်လွတ်ကုန်သလား။
ဒီလူတွေ အကုန်လုံး အပါယ်ပိတ်ကုန်ပြီလား။
ဒီလူတွေ အကုန်လုံး နိဗ္ဗာန်နဲ့ နီးကုန်သလား။

ဒါဆိုရင် မြတ်စွာဘုရားမရှိတော့တဲ့နောက်မှ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့
ဒီလိုနေရာဟောင်းကို ရောက်တဲ့သူတွေအားလုံး
ဘုရားရှင်အပေါ် ကြည်ညိုတဲ့စိတ်ကြောင့် အပါယ်ပိတ်ပြီး
စိတ်ချရတယ်ဆိုရင့့့်

မြတ်စွာဘုရား သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေစဉ်တုန်းက
ဘုရားကို ကြည်ညိုနေရရင် ဆွမ်းမစားဘဲတောင် နေနိုင်တဲ့
ဝက္ကလိရဟန်းကို

ချစ်သား ဝက္ကလိ-
ဟောဒီ ငါဘုရားရဲ့ခန္ဓာကိုယ် အပုပ်ကောင်ကြီးကို
ကြည်ညိုနေလို့ မင်း-ဘာအကျိုးများမှာလဲ ဆိုပြီး
ကျောင်းတော်က နှင်ထုတ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။

သေချာစဉ်းစားကြည့်ပါ။
ဝက္ကလိ ရောက်နေတဲ့နေရာက မြတ်စွာဘုရားသက်ရှိ
ရှိနေတုန်းက ကျောင်းတော်။
ကြည်ညိုတာကလည်း သက်ရှိဘုရား။
ဒကာမကြီး ပြောသလို အပါယ်စိတ်ချရပြီး နိဗ္ဗာန်ရောက်နိုင်
တယ်ဆိုရင် ဘုရားက ဘာလို့နှင်ထုတ်မှာတဲ့လဲ။

နောက်ပြီး ဒီနေရာကိုသွားပြီး ဒီလိုကြည်ညိုရုံလေးနဲ့
အပါယ်စိတ်ချရပြီး နိဗ္ဗာန်ရောက်နိုင်တယ်ဆိုရင်
မြတ်စွာဘုရားဟာ ဓမ္မက္ခန္ဓာပေါင်း ရှစ်သောင်းလေးထောင်
သော သစ္စာတရားတွေကို အပင်ပန်းခံပြီး ဟောစရာတောင်
မလိုတော့ဘူးပေါ့။

သေချာ စဉ်းစားပါ ဒကာမကြီး။
ဘုရားဖူးပို့ပြီး စီးပွားရှာနေတဲ့ သူတွေရဲ့ မက်လုံးပေးပြီး
ပြောဆိုနေတာတွေကို နားမယောင်လိုက်ပါနဲ့။
ကိုယ့်အိမ် ဘုရားစင်ပေါ်က ဆင်းတုတော်ကို အားနာပါ။
ဗုဒ္ဓဂယာကို သွားစရာ မလိုဘူးလို့ ပြောတာ မဟုတ်ဘူးနော်။
ကုသိုလ်ရချင်လို့သွားတာ သွားကောင်းပါတယ်။
ကဲ ဒီလောက်ဆိုရင် အမေးရှင် ဒကာမကြီး ကျေနပ်လောက်
ပြီလို့ ယူဆလိုက်ပါတယ်ဗျာ။
ကျန်းမာ ချမ်းသာ အမှန်မြင်တရားတို့ဖြင့် ပြည့်စုံနိုင်ပါစေ။

                              CRD ~ ဦးဓမ္မသာရ(ဆေးသဲ့တောင်)